เย่เฉินยิ้มบางๆ
“พวกนายรับผิดชอบเรื่องปกติ ส่วนฉันรับผิดชอบเรื่องไม่ปกติ”
ซูหยาคราวนี้กลั้นไม่ไหว หัวเราะจนหัวไหล่กระตุกเบาๆ
“ก็ได้”
“งั้นนายก็สบายใจไปเรียนเถอะ”
“งานประจำบริษัทฉันกับหานเยว่ช่วยดูแลให้ ส่วนฝ่ายเทคนิคลู่หย่วนกับหานหมิงก็ไว้ใจได้”
“ถ้ามีเรื่องที่ตัดสินใจไม่ได้จริงๆ ฉันจะตามหานาย”
เย่เฉินพยักหน้า
“นั่นแหละที่ฉันต้องการ”
“บริษัทจะให้ฉันคอยจ่ออยู่ทุกวันไม่ได้”
“พวกนายยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง ฉันถึงจะสบาย”
ปากพูดได้ดูดีมีเหตุผล
แต่ที่จริงแล้ว เย่เฉินก็แค่ตัวเองขี้เกียจนั่นแหละ
แค่อยากเป็นเจ้าของที่ชิลๆ โยนงานให้คนอื่นทำ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถเมอร์เซเดส-เบนซ์จอดหน้าเขตบ้านพักของซูหยา
ซูหยาแกะเข็มขัดนิรภัย
“ขอบคุณบอสที่มาส่งฉัน”
เย่เฉินวางมือบนพวงมาลัย ปลายนิ้วเคาะขอบพวงมาลัยเบาๆ มุมปากยกยิ้มบาง
“ขอบคุณด้วยปากมันไม่จริงใจ พรุ่งนี้อย่าลืมเลี้ยงกาแฟฉันนะ”
เย่เฉินขับรถกลับโรงแรม
……
เช้าวันรุ่งขึ้น เย่เฉินยังไม่ตื่น โทรศัพท์ก็สั่น
ข้อความคิวคิวเด้งขึ้นมา
จ้าวเผิง: “เฉินจื่อ! ฉันขึ้นรถแล้ว!”
จ้าวเผิง: “ถึงสถานีเซี่ยงไฮ้ตอนสิบโมงครึ่ง!”
จ้าวเผิง: “เตรียมมารับข้า! อย่าให้ฉันหลงในมหานครเซี่ยงไฮ้คนเดียว!”
เย่เฉินนอนอยู่บนเตียงโรงแรม มองหน้าจอยิ้ม
“ก็ได้ ถึงแล้วอย่าซุ่มซ่าม ฉันไปรับ”
จ้าวเผิงตอบกลับทันที
“เชี่ย! นายจะมาจริงๆ เหรอ? ฉันนึกว่านายจะส่งแผนที่รถไฟใต้ดินมาให้มากที่สุด”
เย่เฉินพิมพ์
“เลิกพูดมาก ฉันจะพากินของดี”