สามวันต่อมา เย่เฉินก็กลับไปใช้ชีวิตนักศึกษาปกติอีกครั้ง
กลางวันเข้าเรียน
พักคาบก็จัดการข้อความบริษัทไปสองสามอย่าง
ตกเย็นก็เปลี่ยนเป็นชุดกีฬา ไปวิ่งที่สนามสักสองสามรอบ
ตั้งแต่คืนแรกที่ออกมาวิ่งด้วยกัน แม้ทั้งคู่จะไม่เคยนัดกันอย่างเป็นทางการ แต่สองทุ่มก็เหมือนกลายเป็นเวลาวิ่งโดยปริยาย
ทุกคืนที่เย่เฉินมาถึงสนาม เขาจะเห็นหลี่เสวี่ยอยู่ตรงทางเข้าลู่วิ่ง
บางทีเธอก็มาก่อน บางทีเขาก็มาก่อน
คนที่มาก่อนก็ไม่เร่ง แค่วอร์มร่างกายอยู่ใต้แสงไฟ รออีกคนโผล่มาแล้วก็ขึ้นลู่วิ่งเคียงข้างกันอย่างรู้งาน
คืนนี้ เย่เฉินเพิ่งเดินมาถึงสนาม ก็เห็นหลี่เสวี่ยยืนวอร์มข้อเท้าอยู่ใต้แสงไฟ ข้างตัวมีน้ำวางอยู่สองขวด
เขาก้มมองนาฬิกา
หนึ่งทุ่มห้าสิบแปดนาที
"วันนี้พี่สาวมาเร็วขึ้นสองนาทีนี่"
หลี่เสวี่ยก้มลงหยิบน้ำขวดนึง โยนมาให้เขาแบบไม่ตั้งใจ
"ทำไม มาช้าก็ต้องหักคะแนนรึไง"
"นั่นก็ไม่นะ"
เย่เฉินรับน้ำไว้ บิดฝาดื่มอึกนึง
"แค่ไม่คิดว่าตกลงเราจะตีกรอบเวลาไว้แล้ว"
หลี่เสวี่ยหันมามองเขา มุมปากยกขึ้นนิดๆ
"อย่าพล่ามคิดไปเอง ฉันแค่ตอนนี้พอดีว่าง"
"เข้าใจ"
เย่เฉินพยักหน้า ก้าวขึ้นลู่วิ่ง
"ทุกวันนี้ก็พอดีว่างสินะ"
หลี่เสวี่ยหลุดขำ ยกขาวิ่งตามเขาไป
ทั้งคู่วิ่งจ็อกกิ้งเคียงคู่กัน
"แผนเล่มสิทธิพิเศษผ่านแล้ว"
หลี่เสวี่ยเปิดเรื่องจริงจัง หายใจยังราบเรียบเหมือนเดิม