"นี่เรียกว่าสำนึกด้านทรัพย์สินทางปัญญา"
เย่เฉินอธิบายด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"โค้ดก็เหมือนกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในหอพักนั่นแหละ"
"ถ้าไม่เขียนชื่อกำกับไว้ก่อน จะรู้ได้ไงว่าสุดท้ายใครแอบกินไป"
สวี่ม่านกระตุกมุมปาก แต่ก็ไม่ได้โต้แย้งเหตุผลขัดๆ แบบนั้น
เธอวางแบบฟอร์มอีกใบลงบนโต๊ะ
"ข้อเสนอของคณะหมดแล้ว"
"คราวนี้พูดความต้องการของนายมาสิ"
เย่เฉินนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย
"ความต้องการของผมง่ายนิดเดียว"
"หลังจากนี้ถ้ามีธุระกระทันหัน ขอให้ขั้นตอนการลาง่ายขึ้นหน่อย"
สวี่ม่านขมวดคิ้ว
"พูดให้ชัด"
"วิชาที่ต้องเรียนผมก็มาเรียนตามปกติ"
เย่เฉินใช้นิ้วเคาะรายงานผลทดสอบบนโต๊ะ
"แต่ต่อไปถ้ามีธุระด่วนกะทันหัน ผมอาจต้องออกนอกมหาวิทยาลัยชั่วคราว"
"ถึงตอนนั้น ผมแจ้งอาจารย์ล่วงหน้าก็พอ"
เขาหยุดชั่วครู่ แล้วเสริมว่า
"อย่าให้ผมต้องกรอกใบลา หาอาจารย์ประจำวิชาเซ็น แล้วยังต้องเขียนใบชี้แจงเพิ่มอีก แค่ขอไปครึ่งวัน"
"กว่าขั้นตอนจะเสร็จ ธุระผมเสร็จไปแล้ว"
สวี่ม่านจ้องเขา
"นายหมายความว่า ต่อไปมีธุระก็แจ้งฉันโดยตรง ไม่ต้องลาผ่านขั้นตอนปกติงั้นเหรอ"
"ประมาณนั้น"
เย่เฉินพยักหน้า
"เวลาส่วนใหญ่ผมก็มาเรียนปกติ แค่เจอธุระด่วน อยากให้ขั้นตอนยืดหยุ่นขึ้น"
"ผมจะบอกล่วงหน้าว่าไปไหน จะกลับมาตอนไหน"
"ถ้าเรื่องด่วนมาก ไม่ทันบอกก่อน ผมก็จะรีบส่งข้อความหาอาจารย์ ไม่ใช่หายไปดื้อๆ"