หอพักหญิงคณะภาษาต่างประเทศ
หลังจากปิดไฟ ในห้องนอนมีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอมือถือไม่กี่เครื่อง
สาว ๆ ทั้งสี่คนเพิ่งล้างเครื่องสำอางออก ใบหน้าแปะมาสก์ไว้ เริ่มบทสนทนากลางคืนครั้งแรกของชีวิตมหาวิทยาลัย
หัวข้อก็หนีไม่พ้นงานเลี้ยงแนะนำตัวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
หวังเหยาพลิกตัว เตียงไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดเบา ๆ
“พวกเธอคิดว่าไงกับหนุ่ม ๆ วันนี้”
หลีเหมิ่งกำลังส่องกระจกบานเล็กไปมา พลางตอบไปด้วย
“ไอ้หนุ่มตัวใหญ่จากแดนเหนือซุนฮ่าวอวี่นั่นตลกดีนะ พูดเหมือนเล่นตลกเลย แต่ตัวใหญ่เกินไปหน่อย”
สวีเจียวนั่งบนเตียงชั้นบน ขัดสมาธิ ทาโลชั่นบำรุงผิวที่แขน พลางดึงหัวข้อสนทนามายังจุดสนใจของตน
“ซุนฮ่าวอวี่ก็แค่สร้างสีสัน ถ้าจะให้ว่ากันจริง ๆ ต้องเย่เฉินนั่นแหละ”
หลีเหมิ่งวางกระจกลง ถามด้วยความสงสัย
“เขาไม่ค่อยพูดไม่ใช่เหรอ ทั้งคืนไม่เห็นพูดกี่คำ ได้แต่นั่งดื่มน้ำกินหมูย่าง”
สวีเจียวหยุดมือที่กำลังทาโลชั่น น้ำเสียงแฝงความเฉียบแหลม
“เธอรู้อะไร ที่แท้เขาก็แค่ไม่แสดงออก”
“พวกเธอลองคิดดูดี ๆ ไอโฟน 4 ราคาตั้งหมื่นห้า เขาไม่ใส่เคสด้วยซ้ำ วางทิ้งไว้บนโต๊ะเฉย ๆ นี่เรียกว่าอะไร นี่เรียกว่าไม่ได้เห็นเงินแค่นี้เป็นเรื่องใหญ่”
"แล้วก็เรื่องจ่ายเงินนั่น บิลตั้งหลายร้อย เขาไปเข้าห้องน้ำก็จัดการจ่ายให้เรียบร้อย“
“กลับมาไม่พูดถึงเลย ลู่เหวินป๋อถามก็แค่บอกผ่าน ๆ ”
“ความนิ่งแบบนี้แกล้งทำไม่ได้หรอก”
“ทำงานพิเศษง่าย ๆ แล้วซื้อมือถือหมื่นห้าได้เนี่ยนะ หลอกผีหรือไง ฉันฟันธงเลย เขาเป็นคุณหนูไฮโซเงียบ ๆ แน่นอน ทางบ้านต้องทำธุรกิจใหญ่อะไรสักอย่าง”
สวีเจียวปิดฝาโลชั่น โยนไว้หัวเตียง ไม่ปิดบังความทะเยอทะยานของตัวเอง
“ฉันว่าเย่เฉินน่ะดีนะ ฉันจะลองดู พวกเธออย่ามาแย่งนะ”
หลีเหมิ่งบนเตียงชั้นล่างหัวเราะออกมา
“สายตาเธอนี่เฉียบขาดจริง เปิดเทอมวันแรกก็เล็งเป้าหมายแล้ว”