ประตูรถปิดดัง "ปัง"
แท็กซี่ออกตัวนิ่มนวล มุ่งหน้าสู่แสงนีออนยามดึกของเซี่ยงไฮ้
ในห้องโดยสารเงียบจนน่าประหลาด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางเบา ๆ ก้องอยู่ในสเปซปิด
แสงไฟถนนส่องผ่านกระจกรถ สลับกันกวาดใบหน้าของสามคนที่เบาะหลัง
กู้ยวี่เซวียนนั่งอยู่เบาะหน้าคู่คนขับ
เธอไม่ได้มองออกไปนอกหน้าต่าง แต่เอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาจับจ้องราวกับมีระบบนำทาง ติดแน่นอยู่กับกระจกมองหลังในรถ
ในกระจก สะท้อนให้เห็นใบหน้าของเย่เฉินที่พิงพนักเบาะ
เขาหลับตาสนิท กอดอก หายใจสม่ำเสมอ อยู่ในท่าที่ผ่อนคลายสุด ๆ
สายตาของกู้ยวี่เซวียนจับจ้องอยู่ในกระจกนั้นนานจนไม่ยอมละสายตา
ซุนฮ่าวอวี่ที่นั่งตรงกลางเบาะหลัง ตอนนี้สมองแทบจะประมวลผลไม่ทัน
เขาชำเลืองมองเย่เฉินที่พักผ่อนอยู่ทางซ้าย แล้วก็มองกระจกมองหลังด้านหน้า
สายตาสับไปมาระหว่างสองคนนี้ตั้งสามรอบ ขนาดคนโง่ยังดูออกว่ามันไม่ปกติแล้ว!
แววตาที่สื่ออารมณ์นั่น แทบจะติดหนึบอยู่บนหน้าเถ้าเย่เลยนะ?!
ซุนฮ่าวอวี่ตาค้าง อ้าปากพะงาบ
เขาแอบหันศีรษะไป ศอกซ้ายแหย่ไปด้านนอกอย่างลองเชิง ตั้งใจจะสะกิดเย่เฉินเพื่อส่งสัญญาณ
แต่เย่เฉินไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้น ร่างกายเอนไปทางประตูรถเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ หลบได้ฉิวเฉียด
ซุนฮ่าวอวี่สูดลมหายใจเฮือก รีบเอามือปิดปากแน่น กลัวว่าจะหลุดเสียงออกมา
เขาซบแนบชิดไปทางเฉินจื้อเฉียง ดวงตาเบิกกว้างเท่าลูกกวางในความมืด
แท็กซี่จอดสนิทหน้าประตูทิศใต้ของเจียวทง
รถคันก่อนหน้ามาถึงแล้ว หวังเหยา สวีเจียว หลีเหมิ่งยืนคุยหัวเราะกันอยู่ใต้แสงไฟถนน
เย่เฉินผลักประตูรถ ก้าวลงมาอย่างคล่องแคล่ว
ซุนฮ่าวอวี่กับเฉินจื้อเฉียงก็รีบตามกันออกมาจากรถ
ประตูข้างคนขับถูกผลักออก กู้ยวี่เซวียนก้าวลงมาบนรองเท้าผ้าใบ กระโปรงสีขาวล้วนพลิ้วไหวในสายลมยามค่ำคืน