“เย่เฉิน!”
สวีเจียวยิ้มสดใสเปิดเผย จงใจเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นสองสามระดับ กลัวพวกหนุ่มโสดแถวนั้นจะไม่ได้ยิน
“ขอบคุณที่เมื่อคืนเลี้ยงข้าวห้องพวกเรา อากาศร้อนขนาดนี้ น้ำเย็นขวดนี้ถือว่าฉันช่วยคลายร้อนให้แล้วกัน”
อากาศเงียบไปชั่วขณะ
พวกห้อง 417 ข้าง ๆ พากันอึ้งไปตาม ๆ กัน
ซุนฮ่าวอวี่ยืนห่างออกไปสองเมตร ลูกตาเบิกโต ปากอ้ากว้างจนยัดซาลาเปาลูกใหญ่ได้
ให้ตายสิ?
นี่มันไม่ใช่ตำราลับ “ต่างขั้วโมเอะบวกการป้อนรายละเอียด” ที่เถ้าเย่เพิ่งสอนเขาเมื่อคืนหรอกเหรอ
สวีเจียวเอาท่าไม้นี้มาใช้กับเจ้าพ่อนักจีบแบบเป๊ะ ๆ ไม่ผิดเพี้ยน!
นี่มันเป็นการส่งออกกลับทางเลยนะ!
ซุนฮ่าวอวี่หันขวับไปมองเย่เฉิน อยากดูว่า “เจ้าพ่อนักจีบ” คนนี้จะรับมือเกมระดับสูงแบบนี้ยังไง
เจอสวีเจียวป้อนให้ต่อหน้าธารกำนัล เย่เฉินไม่ได้ทำเป็นเย็นชาแบบห่างเหิน
เขายิ้มออกมาเลย ยิ้มสดใสแฝงความรู้สึกสดใสแบบเด็กหนุ่ม ยื่นมือไปรับน้ำเกลือแร่พัลส์มาอย่างเปิดเผย
“ขอบใจ พอดีคอแห้งเลย” เย่เฉินพูดเรียบ ๆ แฝงความเป็นกันเอง
ว่าแล้วก็บิดฝาสีน้ำเงิน ดื่มอึกใหญ่ด้วยท่าทางสบายใจ
เย่เฉินรู้แก่ใจดีว่าแผนเล็ก ๆ ของสวีเจียวคืออะไร
ผู้หญิงคนนี้มีเป้าหมายชัดเจน การส่งน้ำก็แค่หยั่งเชิงและสานสัมพันธ์
แต่ในฐานะเด็กปีหนึ่งที่อายุจิต 40 อายุจริง 18
ตอนนี้ต่อหน้าผู้ชายรุ่นเดียวกันเป็นร้อย ถูกสาวหุ่นดีส่งน้ำเย็นให้ต่อหน้าคนอื่น