เย่เจี้ยนกั๋วมองลูกชาย นิ่งเงียบไปหลายวินาที
คำพูดนี้ฟังไม่เหมือนเด็กอายุสิบแปดพูดออกมาเลย
แต่ในใจเขากลับรู้สึกมั่นคงอย่างบอกไม่ถูก
"ได้"
เย่เจี้ยนกั๋วจัดคอเสื้อเชิ้ตให้เรียบ แล้วเปิดประตูรถลงไป
"ซิ่วหลาน ไปกัน"
เฉินซิ่วหลานลงจากรถตาม เดินไปได้สองก้าว ก็นึกขึ้นได้ หันมาถาม
"เฉินเฉิน หนูจะรออยู่ในรถใช่ไหม"
"อืม"
เย่เฉินลดกระจกหน้าต่างลงครึ่งหนึ่ง
"ผมรอพวกคุณ"
ห้องทำงานผู้จัดการโรงงานอยู่ชั้นสอง
ตอนที่เย่เจี้ยนกั๋วผลักประตูเข้าไป หัวหน้ากะจางเจี้ยนผิงกำลังถือถ้วยชาเคลือบที่สีถลอก นั่งจิบชาอยู่บนโซฟาริมหน้าต่าง
ผู้จัดการโรงงานจ้าวเต๋อฟะนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานพลิกเอกสาร
เห็นเย่เจี้ยนกั๋วกับภรรยาเดินเข้ามา สองคนนั้นก็สบตากันแวบหนึ่ง
รายชื่อผู้ที่จะถูกปลดในโรงงานถูกกดดันให้จัดการเร็ว
ตราบใดที่ขั้นตอนซื้อขาดของเย่เจี้ยนกั๋วกับภรรยายังไม่เสร็จ รายชื่อที่ต้องปลดก็ต้องถูกระงับไว้
จางเจี้ยนผิงวางถ้วยชาลง แล้วพูดขึ้นก่อน
"เถ้าเย่ คิดดูแล้วเป็นไงบ้าง"
"ผมเตือนคุณก่อนนะ ใบคำสั่งย้ายแผนกไปโรงหล่อออกมาแล้วนะ คุณถ้าไม่เซ็นวันนี้ พรุ่งนี้ก็ต้องไปรายงานตัวแล้วล่ะ"
"ที่นั้นก็ร้อนก็เหนื่อย แถมยังบั่นทอนสุขภาพอีก"
ทุกถ้อยคำมีนัยยะบีบให้พวกเขารีบออกไป
เย่เจี้ยนกั๋วไม่ตอบโต้เขา
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว มองจ้าวเต๋อฟะ
"ผู้จัดการจ้าว เอาสัญญาซื้อขาดออกมาเถอะ"
"ผมกับซิ่วหลาน จะจัดการพร้อมกันวันนี้เลย"