เย่เฉินยิ้มบางๆ
"พ่อ แม่ อย่าเพิ่งตื่นเต้น พรุ่งนี้เราค่อยไปต่อรองเงื่อนไขกันให้ดี ประหยัดได้หนึ่งหยวนก็คือหนึ่งหยวน"
"ใช่ ต่อรองเงื่อนไข"
เฉินซิ่วหลานมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
"อย่าให้พวกเขามองเราเป็นแกะโง่เด็ดขาด"
เย่เฉินมองแววตากระตือรือร้นของพ่อแม่ ในใจก็ผ่อนคลายลงบ้าง
ครั้งนี้ที่พาพวกท่านมาดูร้าน ไม่ใช่แค่ให้เชื่อว่าธุรกิจเสื้อผ้ามีอนาคต
ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาต้องการให้พ่อแม่ค่อยๆ ชินกับเรื่องหนึ่ง
หลังจากนี้พวกท่านจะไม่ต้องทำงานในโรงงานเพื่อเงินเดือนกระจ้อยร่อยอีกแล้ว
……
บ่ายโมงครึ่ง
กะว่าเวลาใกล้เคียงแล้ว เย่เฉินพาพ่อแม่ออกจากถนนคนเดิน เรียกแท็กซี่กลับไปที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งของเมืองอีกครั้ง
เมื่อเดินเข้าศูนย์ตรวจร่างกายอีกครั้ง สีหน้าสบายๆ ของเขาหายไปแล้ว
"พ่อ แม่ นั่งรอที่นี่ก่อนนะ ผมไปเอาใบรายงานผล"
"ได้เลย"
เย่เฉินเดินไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ตามลำพัง
"เย่เจี้ยนกั๋ว เฉินซิ่วหลาน"
พยาบาลพลิกดูบันทึก แล้วยื่นซองกระดาษคราฟต์หนาๆ ออกมา
เย่เฉินยื่นมือรับ
ซองเบามาก
แต่พอถืออยู่ในมือ กลับรู้สึกเหมือนมีหินก้อนหนึ่งทับอยู่
ครึ่งเดือนก่อน ตอนที่เขาอยู่ในห้องทำงานที่เซ็นทรัล เกาะฮ่องกง มองดูเงินทุนกว่าหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐผันผวนภายใต้เลเวอเรจนับร้อยเท่า ในใจก็ไม่ได้ลนลานขนาดนี้
แต่ตอนนี้ ฝ่ามือของเขากลับค่อยๆ ซึมไปด้วยเหงื่อเย็น
ภาพที่พ่อล้มลงกะทันหันในชาติก่อน ภาพที่ผมหงอกทั้งศีรษะของแม่หน้าเตียงคนไข้ ทั้งหมดอัดแน่นเข้ามาในสมอง