เย่เฉินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง กลับมาเป็นหนุ่มน้อยร่าเริงเหมือนเดิม เขายิ้มกว้างแล้วพูดว่า “เกรงใจอะไรกัน เพื่อนร่วมห้องทั้งคน เธอมาซื้อคอมที่ในเมืองเหรอ”
เสิ่นอันหรานพยักหน้า สีหน้าดูห่อเหี่ยว “ใกล้เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ต้องใช้โน้ตบุ๊กหาข้อมูล แต่แม่ให้มาแค่สามพัน…”
เธอกัดริมฝีปากแล้วก้มหน้าลง
เย่เฉินยิ้ม “สามพันน่ะ ถ้าไปตลาดมือสองก็โดนหลอกง่าย เอางี้ พี่จะพาไปซื้อเครื่องดี ๆ ให้เอง”
เขาจับแขนเสิ่นอันหรานอย่างเป็นธรรมชาติ
เสิ่นอันหรานตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงซ่านขึ้นทันที
ตั้งแต่เล็กจนโต เธอยังไม่เคยถูกผู้ชายจับข้อมือใกล้ชิดแบบนี้
เย่เฉินพาเสิ่นอันหรานเดินเข้าร้านคอมพิวเตอร์หรูหราที่สุดที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
เสิ่นอันหรานมองป้ายราคาข้างในที่พุ่งสูงเป็นหลักหมื่น ตกใจจนไม่กล้าก้าวต่อ
“เย่เฉิน… ที่นี่มันแพงเกินไป ฉันซื้อไม่ไหวหรอก”
เย่เฉินไม่สนใจ เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ “แมคบุ๊กโปร รุ่นใหม่ล่าสุดปีนี้ สเปกสูงสุด 15 นิ้ว เอาสองเครื่อง”
พนักงานขายตาเป็นประกาย รีบยกโน้ตบุ๊กโลหะใหม่แกะกล่องออกมาสองเครื่อง “คุณลูกค้า นี่คือรุ่นท็อปสุด เพิ่งออกใหม่ ราคาเครื่องละหนึ่งหมื่นสี่พันเก้าร้อยหยวนครับ”
เสิ่นอันหรานสูดหายใจเฮือก สองเครื่องก็เกือบสามหมื่นแล้ว!
เย่เฉินไม่แม้แต่จะกระพริบตา “รูดบัตร”
เขาหยิบบัตรธนาคารเจี้ยนหังที่บรรจุเงินก้อนโต ส่งให้พนักงานขาย รูดบัตร ใส่รหัส ผ่านเรียบร้อย