"ห้าพัน"
เย่เฉินมองเงินบนโต๊ะ
"แม่ครับ ไม่ต้องเยอะขนาดนี้ก็ได้ สามพันพอแล้ว"
"เอาไป" เฉินซิ่วหลานน้ำเสียงแข็งกร้าว ไม่ให้ปฏิเสธ
"สามพันซื้อคอมพิวเตอร์ ที่เหลืออีกสองพันนายเอาไปซื้อมือถือใหม่"
เฉินซิ่วหลานชี้ไปที่โนเกียเครื่องเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชา
"มือถือพัง ๆ ของนายปุ่มกดจนลื่นหมดแล้ว กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยในเมืองใหญ่ จะให้เพื่อนนักศึกษาดูถูกไม่ได้"
เย่เจี้ยนกั๋วเสริมข้าง ๆ
"แม่นายพูดถูกนะ ออกนอกบ้านต้องมีเครื่องไม้เครื่องมือให้พร้อม ครอบครัวเราจะให้นายไปลำบากข้างนอกไม่ได้"
เย่เฉินมองเงินห้าสิบใบนั้นบนโต๊ะ
มันค่อนข้างเก่า บางใบมีรอยพับด้วย
นี่คือเงินที่พ่อแม่ทำงานในโรงงานประกอบจนได้ออกมา
เขายื่นมือไปหยิบเงินมากำไว้ในมือ
สัมผัสของธนบัตรมันหยาบมาก แต่ก็หนักอึ้งจนกดฝ่ามือ
เย่เฉินสาบานในใจ
เขาจะต้องทำให้พ่อแม่มีชีวิตที่ร่ำรวยที่สุด
"ก็ได้ครับ เดี๋ยวบ่ายนี้ผมจะไปซื้อ"
กินข้าวเสร็จ เย่เฉินกลับห้อง
เขาเอาเงินห้าพันนั้นวางเรียบ ๆ ใส่ลงในลิ้นชัก
แล้วหยิบถุงพลาสติกใบหนึ่งออกมาจากชั้นล่างสุด
ข้างในมีสลากที่แทงโปรตุเกสชนะเจ็ดต่อศูนย์อยู่
ข้ออ้างที่จะไปซื้อคอมพิวเตอร์มันมีแล้ว
ต่อไปก็ได้เวลาไปเอาก้อนใหญ่ของจริงออกมาแล้ว
บ่ายโมง
เย่เฉินสะพายเป้เก่า ๆ ขึ้นรถเมล์ไปในตัวเมือง
ศูนย์สลากกีฬาของเมือง
จุดขึ้นรางวัลที่ชั้นสอง