เดินออกจากโซนรับรอง หานเยว่ก็เห็นเซี่ยเหมิงนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวหลักแต่ไกล
ผู้หญิงคนนี้สวมชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสุด ๆ พร้อมรองเท้าส้นสูงสีดำ 10 เซนติเมตร ไขว่ห้าง ปล่อยออร่าเต็มที่ ทำท่าทางเหมือนจะมาตั้งศาลไต่สวน
ลูกน้องชุดสูทดำอีกหลายคนยืนเรียงสองข้าง เหมือนยกศาลมาตั้งในออฟฟิศสตาร์อินเตอร์แอคทีฟเลย
หานเยว่สวมรองเท้าส้นเตียนเดินเข้าไป พร้อมรอยยิ้มมืออาชีพที่หาที่ติไม่ได้
“คุณเซี่ยใช่ไหมคะ? ฉันเป็นฝ่ายธุรการของสตาร์อินเตอร์แอคทีฟ ชื่อหานเยว่”
เซี่ยเหมิงไม่มีทีท่าจะลุกขึ้นเลยด้วยซ้ำ แค่เงยตามองสำรวจหานเยว่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
“คุณฮาน ทุกคนเวลามีค่า ฉันไม่ขออ้อมค้อม” น้ำเสียงเซี่ยเหมิงก้าวร้าวมาก
“เมื่อวานทางออนไลน์ ฉันทักไปบอกเจ้านายคุณแล้ว ว่าวันนี้ฉันพาทีมกฎหมายกับทีมเทคนิคมาคุยรายละเอียดการซื้อกิจการ ให้เขาออกมาเถอะ”
หานเยว่ยังคงยิ้ม “ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะคุณเซี่ย ช่วงนี้คุณเย่ไม่อยู่บริษัท”
“ไม่อยู่?” เซี่ยเหมิงหัวเราะเย็นชา เหมือนได้ยินเรื่องตลกร้าย
เธอลุกขึ้นยืน รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังแป๊ะ ๆ เดินมาประจันหน้าหานเยว่ พลางจ้องตาเขม็ง
“บริษัทคุณนับวันนับคืนเพิ่งจดทะเบียนได้กี่วัน? ตอนนี้เป็นช่วงที่ธุรกิจกำลังบูมหนัก เจ้าของบริษัทสตาร์ทอัปกลับไม่อยู่เฝ้าบริษัทตอนหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ พวกคุณเล่นตลกอะไร?”
เซี่ยเหมิงหันไปชี้ด้วยเล็บสีแดงตรงประตูห้องที่เขียนว่า “ห้องผู้จัดการทั่วไป” ตรงสุดทางเดิน