อีกด้านหนึ่ง หอพักหญิงคณะภาษาต่างประเทศ
หวังเหยานั่งอยู่บนขอบเตียงชั้นล่าง ใส่กางเกงขาสั้นรัดรูป ขาเรียวยาวขาวเนียนพาดอยู่นอกเตียงอย่างไม่ปิดบัง
เธอกำลังถือกระดาษทิชชู่แผ่นหนึ่ง ขมวดคิ้วเช็ดแผลถลอกที่ส้นเท้าอย่างเบามือ
ตอนเดินกองในขบวนเมื่อเช้าก็ไม่รู้สึกอะไร พอว่างลงตอนนี้ เท้ากลับปวดจนเธอต้องสูดลมหายใจเย็นๆ
ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาลู่เหวินป๋อทันที
สายเพิ่งเชื่อมต่อ เสียงของหวังเหยาก็ดังลอดเข้าไปพร้อมความหงุดหงิด: "ลู่เหวินป๋อ นายมีปัญหาอะไรหรือเปล่าเนี่ย!"
ปลายสายมีเสียงหัวเราะแห้งๆ แบบประจบประแจงของลู่เหวินป๋อตอบกลับมา: "นี่มันเรื่องอะไรกันครับ? ใครมาทำให้คุณหนูของเราโกรธอีกแล้ว?"
"นี่ยังจะแกล้งโง่อีก!" หวังเหยางอนจนเสียงสูงปรี๊ด "นายรู้วิธีป้องกันรองเท้ากัดดีๆ อยู่แล้ว ทำไมไม่บอกฉัน? วันนี้เห็นฉันเดินกะเผลกๆ แล้วไม่รู้สึกสงสารบ้างเลยใช่ไหม! ฉันเป็นอะไรสำหรับนายกันแน่?"
ลู่เหวินป๋อได้ยินข้อหาหนักขนาดนี้ก็ร้อนรนจนเหงื่อท่วมหัว รีบวิ่งไปที่ระเบียงเพื่ออธิบาย: "คุณป้าเลยนะนั่น ใส่ร้ายผมแล้วนะ! ลองคิดดูสิครับว่ามันคืออะไรที่ต้องเอาใส่ในรองเท้าน่ะ!"
"มันคืออะไรก็ช่าง แล้วมันใช้ดีนี่!"
"นั่นมันของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงนะครับ!" ลู่เหวินป๋อลดเสียงลงต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ "ผมเป็นผู้ชายตัวโตๆ เพิ่งเปิดเทอมได้ไม่กี่วันจะให้วิ่งไปซื้อผ้าอนามัยสองห่อที่ซูเปอร์แล้วมาให้นายน่ะเหรอครับ? ถ้าเกิดนายคิดว่าผมเป็นโรคจิตมีรสนิยมประหลาดแล้วบล็อกผมไปเลยจะทำยังไง?"