"เย่เฉิน"
เย่เฉินหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นมอง
เห็นสวีเจียวกำลังเดินเร็วๆ ตรงมาหาเขา
ในมือเธอถือขวดน้ำเปล่าอุณหภูมิห้อง ชายเสื้อชุดฝึกทหารจงใจพับขึ้นนิดๆ แฝงความจงใจเล็กๆ บนหน้าแต้มรอยยิ้มเปี่ยมความคาดหวัง
เสียงเรียกนี้ ดึงดูดสายตาพวกเด็กปีหนึ่งที่ยังเดินไม่ไกลให้หันมามองเป็นตาเดียว
"เย่เฉิน คือว่า..." สวีเจียวเดินมาใกล้ ยื่นขวดน้ำในมือให้ เงยหน้ามองเขา "เดี๋ยวไปกินข้าวที่โรงอาหารไหม ไปด้วยกันมั้ย"
ซุนฮ่าวอวี่ที่อยู่ข้างๆ ถึงกับลืมนวดขาตัวเอง ลูกตาถลนแทบถลก
ส่วนกู้ยวี่เซวียนที่เดินอยู่ในกลุ่มคน สายตามองข้ามสนามที่จอแจ มุ่งตรงไปที่ทั้งคู่ ในดวงตาเย็นชาลึกๆ วาบผ่านความตื่นตระหนกและเครียดเกร็งแบบที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกต
เมื่อเผชิญหน้ากับการเข้าใกล้ของสวีเจียว เย่เฉินไม่ได้รับขวดน้ำนั้นมา แต่ยกมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก เผยรอยยิ้มกวนๆ
"ขอบใจนะ!" น้ำเสียงเย่เฉินสบายๆ ร่าเริง ชี้ไปที่เสื้อตัวเองที่ชุ่มเหงื่อ "แต่วันนี้ไม่ไหวจริงๆ ซ้อมมาทั้งวันตัวเหม็นเน่าแล้ว เหนียวจนทนไม่ไหว"
"ฉันต้องรีบกลับหอไปอาบน้ำ วันนี้พวกนายไปกินก่อนเถอะ ไว้มีโอกาสฉันเลี้ยงเอง!"
พูดจบ เขาก็ยิ้มโบกมือให้สวีเจียว ก่อนจะฉุดซุนฮ่าวอวี่ที่ยังยืนอึนอยู่ แล้วสาวเท้าก้าวยาวๆ มุ่งไปทางหอพักชาย