ในห้องทำงานเงียบลงชั่วขณะ
อาจารย์หลายคนมองหน้ากัน
คำพูดนี้ แม้จะฟังดูเรียบง่าย แต่ไม่เหมือนสิ่งที่นักเรียนมัธยมปลายอายุเพิ่งครบสิบแปด สมองร้อนง่ายจะพูดออกมาได้เลย
ไม่มีการบูชาชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยดังอย่างงมงาย
มีแต่การชั่งน้ำหนักผลประโยชน์ที่แนบเนียน ตื่นรู้ และการวางแผนระยะยาวที่ชัดเจน
หลิวไห่เฟิงอ้าปาก แต่คำเกลี้ยกล่อมที่เตรียมมาทั้งหมดกลับติดค้างอยู่ในลำคอ
เขามองนักเรียนตรงหน้า
ทั้งที่ยังมีสีหน้ายิ้มแย้มสดใสเหมือนเดิม น้ำเสียงก็ไม่รีบร้อน แต่แววตากลับฉายความล้ำลึกและแน่วแน่เกินวัย
เขารู้สึกว่าตัวเองมองทะลุคนหนุ่มคนนี้ไม่ออกเลย
หลิวไห่เฟิงถอนหายใจ โบกมือ สีหน้าเผยรอยยิ้มปลงๆ
“ไอ้หนูเอ๊ย นายมองโลกตามจริงได้ดีจริงๆ ในเมื่อมีแผนชีวิตชัดเจนขนาดนี้ ครูก็สนับสนุน เจียวทงก็เป็นตัวเลือกที่ดีจริงๆ ขอให้นายก้าวหน้ารุ่งโรจน์”
เย่เฉินลุกขึ้น ผงกศีรษะเล็กน้อย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มจริงใจ
“ขอบคุณท่านหลิว! สามปีนี้ทำให้ท่านหนักใจด้วย”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอไปที่ห้องคอมฯ เพื่อกรอกใบสมัครนะครับ”
หลิวไห่เฟิงเอนหลังบนเก้าอี้ทำงาน หัวเราะแล้วด่าว่า “รีบไปได้แล้ว! กรอกตัวเลือกมหา’ลัยให้ดีล่ะ ดูให้ชัดๆ!”
เย่เฉินหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน
บนทางเดิน แสงแดดต้นฤดูร้อนส่องกำลังดี ลอดผ่านหน้าต่างกระจกส่องลงบนตัว รู้สึกอบอุ่น
เย่เฉินบิดขี้เกียจยกใหญ่ ก้าวเท้าอย่างกระฉับกระเฉงมุ่งหน้าไปห้องคอมฯ