จ้าวเผิงยังคงพูดไม่หยุดปากเกี่ยวกับการแข่งขันเมื่อกี้
“เจ็ดต่อศูนย์นี่มันโคตรสะใจเลย”
“สกอร์แบบนี้ถ้าแทงถูกสักร้อยนึง คงรวยเละเลยมั้ง”
เย่เฉินเดินนำหน้า มือล้วงกระเป๋ากางเกง มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย
ร้อยเดียว?
เมื่อบ่ายวานนี้ เขาตระเวนไปทุกร้านสลากกีฬาทั่วเมือง
เงินต้นสองหมื่นเต็ม ๆ ทุ่มลงไปกับสกอร์ที่ไม่มีใครสนใจนี้
เจ้าของร้านหัวโล้นยังเตือนเขาหนักหนา ว่าอย่าเอาเงินไปทิ้งน้ำเปล่า
เย่เฉินลูบสัมผัสผ่านเนื้อผ้ากางเกง แตะปึกสลากหนาเตอะข้างใน
โปรตุเกส 7 ต่อ 0 เกาหลีเหนือ
อัตราจ่ายสกอร์เดี่ยว สูงถึงหกสิบเท่า
เงินต้นสองหมื่น
หนึ่งล้านสองแสน
ในอำเภอเล็ก ๆ ที่รายได้เฉลี่ยต่อคนยังไม่ถึงสองพัน นี่คือเงินก้อนมหาศาลที่ทำให้ใคร ๆ แทบคลั่ง
แต่สำหรับเย่เฉินแล้ว นี่เป็นเพียงก้าวแรกของบันไดสู่จักรวรรดิธุรกิจอันยิ่งใหญ่ของเขาเท่านั้น
“ไปเถอะไอ้อ้วน”
เย่เฉินตบบ่าจ้าวเผิง ยิ้มอย่างองอาจ
“พรุ่งนี้ พี่จะพาไปดูเรื่องใหญ่ของจริง”
***
วันที่ 24 มิถุนายน
วันประกาศผลสอบ
เขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อยืดสีขาวสะอาด ผลักประตูออกจากห้อง
ในซอยของย่านชุมชนเก่า อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของนมถั่วเหลืองกับปาท่องโก๋
ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างล่าง มีป้าสองสามคนนั่งรวมตัวกันเด็ดผัก
“วันนี้ผลสอบเกาเข่าออกใช่ไหม? เด็กบ้านเก่า Li น่ะเมื่อคืนนอนไม่หลับเลย”
“แน่นอน สอบติดเข้ามหาวิทยาลัยก็เหมือนปลากระโดดข้ามประตูมังกรน่ะ”