เย่เจี้ยนกั๋วหันกลับมามองลูกชาย
"สั่งโต๊ะก็วุ่นวายเกินไป รอให้ใบตอบรับมาถึงก่อนค่อยกินก็ไม่สาย" เสียงของเย่เฉินเรียบเฉยมาก
เย่เจี้ยนกั๋วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้ารัว
"ใช่ๆๆ ต้องรอใบตอบรับ ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า ปลอดภัยไว้ก่อน"
"พ่อโทรหาปู่แกก่อน!"
เขาเดินกลับไปนั่งที่โซฟา ถูมือ แล้วมองเย่เฉินอย่างร้อนใจ
"เฉินเฉิน คิดจะสมัครที่ไหนหรือยัง?"
เฉินซิ่วหลานเข้ามาใกล้ด้วย หน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"อยู่ใกล้บ้านดีไหม? ใกล้บ้านน่ะ เสาร์อาทิตย์ยังกลับมากินข้าวได้"
เย่เฉินพิงโซฟา น้ำเสียงไม่เปิดช่องให้ต่อรอง
"ผมอยากไปเซี่ยงไฮ้"
เย่เจี้ยนกั๋วชะงักไปเล็กน้อย
"เซี่ยงไฮ้? ไกลขนาดนั้นเลย?"
"เซี่ยงไฮ้เป็นศูนย์กลางการเงิน โอกาสเยอะ โลกทัศน์ก็ต่างกัน" เย่เฉินยิ้ม แต่ไม่ได้อธิบายมาก
การไปเซี่ยงไฮ้ ก็เพื่อยืนอยู่ใจกลางของกระแสลม
ปี 2010 เซี่ยงไฮ้มีบริษัทยักษ์ใหญ่อินเทอร์เน็ตและมหาเศรษฐีทุนจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังบุกเบิกตลาดอย่างบ้าคลั่ง
เขาต้องลงสนามไปแย่งชิงเนื้อ สร้างอาณาจักรแซบัตสึของตนเอง จึงจำเป็นต้องไปที่โต๊ะพนัน
เย่เจี้ยนกั๋วแม้จะไม่เข้าใจว่าศูนย์กลางการเงินคืออะไร แต่เขาเข้าใจคำว่า "โอกาสเยอะ"
"ได้! ไปเซี่ยงไฮ้!"
เย่เจี้ยนกั๋วตบฝ่ามือลงบนโต๊ะกาแฟ
"มหาลัยฟู่ตั้นหรือมหาลัยเจียวทง? คะแนนแกเท่านี้ต้องได้แน่"
"เจียวทงน่าจะดีกว่า สาขาวิศวะคอม" เย่เฉินตัดสินใจไว้ตั้งนานแล้ว