ข้าง ๆ จ้าวเผิงทุบคีย์บอร์ดอย่างแรง
“แม่ง! จอดำอีกแล้ว!”
บนหน้าจอ ตัวละครนักดาบของเขาล้มลงอย่างน่าสมเพช เหรียญคืนชีพก็เหลือน้อยเต็มที
จ้าวเผิงเกาหัวอย่างหงุดหงิด ถอดหูฟัง คว้ากระป๋องโคล่าเย็นบนโต๊ะมากรอกใหญ่
“เฉินจื่อ เมื่อกี้เอ็งนั่งพิมพ์อะไรกับกรอบดำ ๆ น่ะ? เหมือนอ่านตำรายันต์เลย”
“แค่หาข้อมูลนิดหน่อยน่ะ”
เย่เฉินปิดเอกสารพลางยิ้มแบบใสซื่อ
จ้าวเผิงกลอกตา ไม่ถามต่อ
ความสนใจของเขาถูกดึงไปทางเคาน์เตอร์บาร์ที่มีเสียงดังเอะอะ
“เริ่มแล้ว ๆ!”
“โปรตุเกสสู้ ๆ! ข้านี่อัดห้าสิบหยวนทายผลแพ้ชนะเสมอเลยนะเว้ย!”
ในทีวี เสียงนกหวีดในสนามหญ้าเขียวขจีดังขึ้นอย่างเป็นทางการ
จ้าวเผิงลากเก้าอี้ออกไปด้านนอก ยืดคอมอง
“เฉินจื่อ เอ็งดูบอลมั้ย?”
“ไม่รีบ ให้พวกมันวิ่งก่อนเถอะ”
เย่เฉินเปิดฝาขวดโคล่า ดื่มของเหลวเย็นเฉียบ
ครึ่งแรกผ่านไปนาทีที่ 29
แนวรุกทีมโปรตุเกสเล่นได้เข้าขากัน
เมเรเลสรับบอล ยิงเรียด ลูกพุ่งเสียบมุม
1-0
หน้าเคาน์เตอร์บาร์มีคนตบโต๊ะอย่างตื่นเต้นทันที
“ลูกยิงดี!”
“ข้าก็ว่าโปรตุเกสชัวร์ป้าบ!”
ชายร่างใหญ่ไม่ใส่เสื้อข้าง ๆ ซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปพลางเบะปากอย่างไม่แยแส
“จะตื่นเต้นอะไรนักหนา?”