ครอบครัวลุงกับพี่สาวมาถึงก่อน
จางเผิงเฟยลูกพี่ลูกน้องเดินตามหลังพี่สาวมา พอเห็นเย่เฉินยืนต้อนรับแขกอยู่ที่ประตู ก็หลบตาทันที
เขาทำท่าเจียมตัวเดินไปนั่งที่มุมห้อง ควักมือถือออกมาก้มหน้ากดอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
สามีของพี่สาวเดินเข้ามา ตบบ่าเย่เจี้ยนกั๋ว น้ำเสียงเจือแววอิจฉา
"เสี่ยวเย่ วันนี้จัดใหญ่เลยนะ หมดไปไม่น้อยเลยสินะ"
เย่เจี้ยนกั๋วยืดอกตั้งตรง ยิ้มจนหุบไม่ลง
"ทั้งชีวิตก็มีแค่ครั้งเดียว ยังไงก็ต้องจัดให้เต็มที่!"
ระหว่างที่คุยกัน จ้าวเผิงกับครอบครัวก็ผลักประตูเดินเข้ามา
จ้าวเผิงจัดการให้พ่อแม่นั่งเรียบร้อย แล้วรีบแอบย่องเข้ามาข้าง ๆ เย่เฉิน กดเสียงต่ำ
"เฉินจื่อ นายเดาสิว่าเมื่อกี้ฉันเห็นใครอยู่ที่โถงชั้นล่าง"
เย่เฉินยกกาน้ำชาขึ้นรินน้ำให้ตัวเอง น้ำเสียงเรียบเฉย
"ใคร?"
"ไอ้โง่หลี่เฮ่าน่ะสิ!"
จ้าวเผิงแย่งถ้วยชาในมือเย่เฉินไปดื่มรวดเดียวหมด
"บ้านมันวันนี้ก็จัดงานเลี้ยงฉลองสอบเหมือนกัน!"
"จองห้องใหญ่ที่สุดชั้นสอง ห้องหลงเฟิ่ง ตั้งโต๊ะตั้งสามสิบโต๊ะ!"
"ป้ายต้อนรับที่หน้าประตูนี่ใหญ่กว่าตัวคนอีก กลัวคนอื่นไม่รู้ว่ามันสอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งกาก ๆ ได้!"
มือที่ถือกาน้ำชาของเย่เฉินไม่ได้แม้แต่จะชะงัก
"มันสอบได้ 582 จัดงานเลี้ยงก็เป็นเรื่องปกติ"
"ปกติบ้าอะไร!" จ้าวเผิงดึงเก้าอี้มานั่ง หน้าตาหงุดหงิดสุด ๆ