เย่เฉินมีรอยยิ้มสดใสเป็นกันเองปรากฏบนใบหน้า ดวงตาใสซื่อ ไม่ได้จับจ้องอยู่บนหุ่นสุดเซ็กซี่ของเธอเลยสักนิด
“สวัสดีครับ ผมมาหาอาจารย์หลิว ผมเป็นลูกศิษย์ของท่าน เย่เฉิน”
หลิวไห่เฟิงที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงก็รีบเดินออกมา
“เย่เฉินมาแล้ว! เข้ามาเร็ว!”
หลิวเยว่เหลือบมองเย่เฉินด้วยความประหลาดใจ
นี่คือที่หนึ่งของทั้งโรงเรียนที่ลุงพูดถึงอยู่ทุกวันสองวันนี้อย่างนั้นเหรอ?
ดูแล้วนอกจากจะหล่อนิดหน่อย ดูสดใสหน่อย ก็ไม่มีอะไรพิเศษนี่นา
เย่เฉินเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น วางการ์ดเชิญและใบชาลงบนโต๊ะกาแฟ
“อาจารย์ครับ วันอาทิตย์เที่ยง ที่ภัตตาคารฉางเฉิง ท่านต้องมาให้เกียรตินะครับ”
หลิวไห่เฟิงเห็นชาราคาแพงสองกล่องนั้นก็ขมวดคิ้วทันที
“การ์ดเชิญฉันรับไว้ แต่ของพวกนี้เธอเอากลับไป! ทางบ้านเธอก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร จะมาเสียเงินฟุ่มเฟือยแบบนี้ทำไม!”
เย่เฉินนั่งลงบนโซฟา กางมือทั้งสองข้าง ทำหน้ากวนๆ พูดติดตลก
“ท่านหลิว นี่เป็นคำสั่งตายจากแม่ผมนะครับ”
“ถ้าอาจารย์ให้ผมเอากลับไป คืนนี้ผมคงเข้าบ้านไม่ได้ ต้องไปนอนสะพานลอยแน่”
หลิวไห่เฟิงถูกคำว่า “ท่านหลิว” ของเขาทำให้ขำทั้งโกรธ ชี้หน้าเขาส่ายหัว
“ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย สอบเสร็จก็เผยธาตุแท้ออกมาเลยใช่ไหม!”
หลิวเยว่ที่อยู่ข้างๆ รินน้ำแก้วหนึ่งยื่นให้เย่เฉิน ในแววตาสวยงามฉายแววอยากรู้อยากเห็น
นักเรียนธรรมดาเวลาเจอลุงต่างพากันกลัวเหมือนหนูเห็นแมว แต่เย่เฉินนี่กลับกล้าทำตัวไม่เคารพรุ่นพี่แบบนี้