ความมืดของราตรีปกคลุมไปทั่ว
รอบสนามกีฬามีไฟส่องสว่าง บนลู่วิ่งมีคนวิ่งออกกำลังกายยามค่ำคืน และมีนักศึกษาจับกลุ่มเดินเล่นอยู่ไม่น้อย
หลี่เสวี่ยเล่าถึงตอนที่เธอเพิ่งเข้าสภานักศึกษา ก็ถูกพวกสมาชิกรุ่นพี่ใช้ให้ทำงานจิปาถะหลายอย่าง
ยุ่งตลอดทั้งเทอม เธอถึงได้รับโอกาสให้ไปคุยเรื่องสปอนเซอร์นอกสถานที่ครั้งแรก
"เพราะงั้นที่วันนี้เธอกดพวกนั้นลงได้ ฉันไม่แปลกใจเลย"
หลี่เสวี่ยมองไปข้างหน้า น้ำเสียงเรียบเฉย
"สภานักศึกษาสุดท้ายก็ต้องดูที่ความสามารถกันทั้งนั้น"
"ถ้าเธอทำงานสำเร็จ ต่อให้คนอื่นแรกๆ จะไม่ยอม ยังไงสุดท้ายก็ต้องยอม"
เย่เฉินยิ้ม
"ฟังที่รุ่นพี่พูดแบบนี้ คนไม่รู้คงนึกว่าผมจะมาแย่งชิงอำนาจ"
"คนอื่นจะคิดยังไงไม่สำคัญ"
"จริงครับ"
เย่เฉินหันหน้าไปมองเธอแวบหนึ่ง น้ำเสียงสบายๆ
"แบบรุ่นพี่ที่ทั้งสวย แถมความสามารถก็เยี่ยม หายากจริงๆ"
หลี่เสวี่ยชะงักฝีเท้า
เธอเพิ่งจะหันหน้ามา แต่เย่เฉินกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เบนสายตาหนีไปแล้ว
"ใกล้สี่ทุ่มแล้วนะ"
"หอพักใกล้จะปิดแล้ว เรากลับกันเถอะ"
หลี่เสวี่ยจ้องใบหน้าด้านข้างของเขานิ่งไปสองวินาที ก่อนจะขึงตาใส่เขาอย่างหมั่นไส้
จีบเสร็จแล้วหนี
แม้แต่โอกาสให้ได้ตอบโต้ก็ไม่มี
รุ่นน้องคนนี้ อย่างที่คิดไว้เลย รับมือไม่ง่าย
……
เช้าวันรุ่งขึ้น
เย่เฉินเพิ่งเรียนคาบวิชาเอกเสร็จไปสองคาบ มือถือก็ดังขึ้น
หน้าจอแสดงชื่ออาจารย์ที่ปรึกษาสวี่ม่าน
พอรับสาย อีกฝ่ายพูดแค่ประโยคเดียว
"เย่เฉิน มาที่สำนักงานคณะเดี๋ยวนี้"