10 กว่านาทีต่อมา
เย่เฉินพาเธอเดินผ่านย่านการค้าที่พลุกพล่าน เข้าไปในร้านอาหารญี่ปุ่นระดับหรูที่ซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรจิงอัน
ไม่มีป้ายสะดุดตา มีเพียงประตูไม้แท้บานใหญ่หนักแน่น
ต้องกดกริ่งยืนยันก่อนเข้า
แบล็คเพิร์ลสามเพชร ค่าเสียหายหัวละสามพันหยวนขึ้นไป
เถ้าแก่เนี้ยในชุดกิโมโนคุกเข่ารูดประตูห้องส่วนตัวแบบเลื่อนเปิด
ในพื้นที่สลัวไร้แสง มีเพียงโคมไฟห้อยเหนือโต๊ะอาหารดวงเดียวที่สาดแสงอบอุ่น เก็บเสียงเงียบกริบ เสียงอึกทึกครึกโครมจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาไม่ได้เลย
บรรยากาศที่ให้ความเป็นส่วนตัวยิ่งยวดแบบนี้ ตามธรรมชาติจะทำให้คนผ่อนคลายการป้องกันตัวลง
ทั้งสองถอดรองเท้าก้าวขึ้นนั่ง บนเบาะที่ตั้งเป็นมุมฉากติดกัน
เมนูอาหารเลิศรสถูกยกมาเสิร์ฟทีละอย่าง—อูนิ โอโทโร่ครีบน้ำเงิน ปูขน
วัตถุดิบชั้นยอด การจัดจานประณีต
เพราะอีกเดี๋ยวเย่เฉินต้องขับรถ ทั้งคู่จึงไม่สั่งเหล้า
เซี่ยซือฉิงยกเหยือกแก้ว โน้มตัวรินเครื่องดื่มให้เย่เฉินอย่างเอาใจใส่
เสื้อถักคอกว้างหย่อนลงเล็กน้อยตามการโน้มตัว แสงไฟสีส้มทอดเงาอ่อนละมุนบนรอยบุ๋มไหปลาร้าของเธอ
กลิ่นน้ำหอมกุหลาบกลิ่นไม้หอมตลบอบอวลเข้าแตะจมูก
ถ้าเป็นผู้ชายที่สมาธิสั้นหน่อย ป่านนี้คงเสียอาการไปแล้ว
เย่เฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าสงบนิ่ง มองภาพอันรื่นรมย์นี้เข้าตาอย่างเปิดเผย ไม่มีหลบเลี่ยงแม้แต่น้อย และไม่มีแววตาลุกลี้ลุกรน
เขาเหมือนนายพรานมากประสบการณ์ ที่ดื่มด่ำกับขั้นตอนการล่าอย่างลื่นไหลไร้กังวล