เย่เฉินเอนกายบนโซฟาหนังแท้ ไขว่ห้างพลางมองหญิงตรงหน้าที่พยายามทำใจดีสู้เสืออย่างเงียบ ๆ
เซี่ยซือฉิงย่างเท้าเข้ามาใกล้ด้วยรองเท้าส้นสูงหัวแหลมสีเบจ
กระโปรงทรงสอบแนบไปกับรูปร่างเพรียวบาง เสื้อถักคอวีตกลงมาเล็กน้อยตอนที่เธอก้มตัววางกาแฟ
ภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวลตา มีสีขาวไวกว้างใหญ่สะกดสายตา
เธอวางถาดลงบนโต๊ะกาแฟ กลิ่นน้ำหอมกุหลาบกลิ่นไม้ก็อบอวลเต็มห้อง VIP เล็ก ๆ ในทันที
อันที่จริงแล้ว เธอไม่ได้สุขุมอย่างที่แสดงออกสักนิด
เมื่อเผชิญหน้ากับเย่เฉินที่อายุน้อยกว่าเธอหลายปี เซี่ยซือฉิงกลับรู้สึกปั่นป่วนในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
การดิ้นรนอยู่คนเดียวในเซี่ยงไฮ้มันเหนื่อยเกินไปแล้ว
เมืองนี้ทั้งเย็นชาและดูถูกคน เธอเฝ้าฝันมาตลอดว่าจะได้พบเสาหลักที่พึ่งพิงได้
ส่วนคนที่อยู่ตรงหน้า คือที่กำบังแสนสมบูรณ์แบบที่หากันได้ยากยิ่ง
เธอไม่อยากพลาด
พลาดไม่ได้เด็ดขาด
นี่คือครั้งแรกที่เธอทิ้งความไว้ตัวและเดินหน้าจู่โจม
เพราะเห็นว่าสำคัญมากเกินไป เวลาส่งถ้วยกาแฟให้ นิ้วถึงได้สั่นเล็กน้อยโดยควบคุมไม่ได้
ข้อนิ้วกำแน่นจนเป็นสีขาว
ในใจก็ประหม่าจนแทบแย่แล้ว
เย่เฉินเก็บกิริยาเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้นของเธอไว้ในสายตาหมด รู้แต่ไม่พูดออกมา
เขาเอื้อมมือไปรับกาแฟ ปลายนิ้วตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ปัดผ่านหลังมือเธอ
เซี่ยซือฉิงรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อต มือหดกลับทันที แทบจะชนแก้วล้ม
เย่เฉินยกขึ้นจิบหนึ่งอึก น้ำเสียงสบาย ๆ: "รสชาติใช้ได้ ฝีมือไม่เลว"
เซี่ยซือฉิงถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เขา ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองสั้นลงจนไม่ถึงหนึ่งกำปั้น
เธอเอียงศีรษะ ผมยาวปรกลงมาด้านหนึ่ง เผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง