"วันนี้สวยมาก"
เขาพูดชมพลางกวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย
ช้า ๆ เรื่อย ๆ แฝงไว้ด้วยแววชื่นชมที่ไม่ปิดบัง
เซี่ยซือฉิงรู้สึกร้อนวูบที่ใบหู หายใจผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง
แต่ความภูมิใจและความรู้สึกดีใจพลุ่งพล่านอยู่ในใจ เธอแอบดีใจที่ยอมเสียเวลาอยู่หน้ากระจกครึ่งวันเพื่อเลือกชุดนี้ มันได้ผลจริง ๆ
เย่เฉินละสายตา แต้มยิ้มจาง ๆ แล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารให้
"ขึ้นรถเถอะครับ"
เซี่ยซือฉิงก้มตัวนั่งลง คอวีของชุดเธอเอียงตามการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องแวบหนึ่ง
ทันทีที่เธอนั่งเรียบร้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบไม้ก็ลอยอบอวลไปทั่วห้องโดยสาร
เย่เฉินปิดประตูแล้วเดินกลับมาที่ฝั่งคนขับ
ชายหนุ่มหญิงสาว สองเราสองเรา บรรยากาศคลุมเครืออบอุ่นขึ้นอย่างเงียบ ๆ
รถเมอร์เซเดส-เบนซ์ออกตัวอย่างนุ่มนวล กลืนหายไปในกระแสรถ
"วันนี้ไม่ทำงานเหรอครับ?" เย่เฉินประคองพวงมาลัย เปิดบทสนทนาอย่างไม่ตั้งใจ
"ขอแลกวันหยุดน่ะ ปกติเสาร์อาทิตย์ร้านยุ่งมาก อุตส่าห์ได้คิววันนี้" เซี่ยซือฉิงเกลี่ยผมปรกข้างหู เอียงหน้ามองเขาที่กำลังตั้งใจขับรถ
"คุณมาตรงเวลาดีนะ ฉันนึกว่าซ้อมทหารเสร็จคงเพลียจนตื่นไม่ไหวซะอีก"
"ผมตรงต่อเวลาเสมอ" เย่เฉินคุมพวงมาลัยด้วยมือเดียว "แล้วก็ ยังติดใจชานมที่ใครบางคนติดค้างผมอยู่ ตื่นสายไปเดี๋ยวคุณเบี้ยวเอาได้"