เงามืดตรงหน้าไม่พูดอะไรสักคำ
ปลายมีดจ่ออยู่ที่อกของฟ่านเต๋อเปียวแล้ว แทงทะลุเสื้อผ้าเข้าไปในเนื้อ
ความเจ็บแปลบทำให้ฟ่านเต๋อเปียวเริ่มสั่น ความหวาดกลัวในใจค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น
ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีดสั้นกำลังค่อย ๆ แทงลึกเข้าไปในร่างกายทีละนิด
เจ็บขึ้นเรื่อย ๆ
“ขอร้อง...”
ฟ่านเต๋อเปียวครางวิงวอนขอชีวิต
ในที่สุดเขาก็ตระหนักว่าเงามืดตรงหน้ากล้าฆ่าคนจริง ๆ
จางฟานมาที่นี่เพื่อเอาชีวิตเขา!
ฉึก!
ทว่ายังไม่ทันที่ฟ่านเต๋อเปียวจะพูดจบ มีดสั้นก็แทงลึกเข้าไปอย่างแรง
“อือ...”
เขาเบิกตาแดงก่ำ ก้มมองหน้าอกของตัวเอง
คมมีดจมเข้าไปในร่างของเขาจนมิด
ลำคอส่งเสียง “กึก ๆ” อย่างไม่ยินยอม สองมือออกแรงเฮือกสุดท้ายจับด้ามมีดไว้แน่น
เขากลัว
กลัวว่าด้ามมีดจะถูกดึงออกจากร่าง
ถ้าเป็นอย่างนั้น ชีวิตของเขาคงจบลงทันที
น่าเสียดายที่ในสายตาของเงามืดตรงหน้า แรงของเขาช่างน้อยนิดเหลือเกิน
ด้ามมีดพลันบิดอย่างแรง
“อึก...”
เลือดทะลักออกจากปากฟ่านเต๋อเปียวเต็มคำ
ฟึ่บ!
ด้ามมีดถูกดึงออกอย่างรวดเร็ว
ศีรษะของเขาห้อยลง ก่อนจะไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาอีก
จางฟานยืนอยู่ตรงหน้าฟ่านเต๋อเปียวอยู่นาน
เขาภาวนาเงียบ ๆ ในใจ ขอให้ดวงวิญญาณของพี่ต้าจ้วงไปสู่สุคติ
และสาปแช่งให้คนชั่วอย่างฟ่านเต๋อเปียวตกนรกชั่วนิรันดร์ ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด
จากนั้นเขาก็สวมถุงมือ เดินถอยหลังเช็ดร่องรอยทุกอย่างที่ตัวเองทิ้งไว้จนสะอาดหมดจด
เช็ดไปจนถึงนอกประตู
ท้ายที่สุด เขาออกจากห้องเช่าแล้วเดินกลับบ้านตามทางเดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ตอนที่เขาเพิ่งกลับถึงบ้านและกำลังจะถอดเสื้อผ้าเข้านอน ก็พลันได้ยินเสียงเบรกแผ่วเบาจากด้านนอก