ไป๋หลูจะมีอารมณ์ไปเดินเล่นกินข้าวที่ไหนกันล่ะ
แต่เพื่อให้จางฟานเลิกคิดจะไปแก้แค้นฟ่านเต๋อเปียว ตอนนี้เธอจึงทำได้แค่คล้อยตามเขา แล้วพยักหน้าตกลง
หลังออกจากประตูสถานีตำรวจ จางฟานก็เดินเล่นกับไป๋หลูไปพลาง หัวเราะพูดคุยเสียงดังไปพลาง บางครั้งยังจงใจเรียกชื่อไป๋หลูออกมาอีกด้วย
เดินเล่นกันอยู่พักหนึ่ง ทั้งสองก็มาถึงร้านอาหารทะเลย่างแบบเปิดโล่ง สั่งของย่างมาเต็มโต๊ะ กินดื่มพลางหัวเราะพูดคุยเสียงดังไปพลาง
ตอนแรกไป๋หลูยังกังวลจนมีเรื่องค้างคาใจอยู่เต็มอก
แต่จางฟานคอยเล่าเรื่องตลกหยอกเธออยู่ตลอด ไม่นานนัก เธอก็ผ่อนคลายลง แล้วหัวเราะพูดคุยกับจางฟานอย่างสนุกสนาน
ในจังหวะนั้นเอง รถตู้คันหนึ่งก็จอดริมถนนข้างร้านอาหาร
ชายหนุ่มวัยรุ่นสี่ห้าคนที่สักลายเต็มตัวกระโดดลงจากรถ แล้วตรงดิ่งมาที่โต๊ะของจางฟานกับไป๋หลู
“นายชื่อจางฟานใช่ไหม?”
ชายหนุ่มคนหนึ่งไว้ผมทรงหัวเครื่องบิน สักลายเต็มแขน กวาดตามองจางฟานแล้วเอ่ยถาม
“ฉันเอง มีธุระอะไร?”
จางฟานพยักหน้า ใบหน้ามีรอยยิ้มจางๆ ราวกับคาดการณ์เอาไว้แล้ว
ชายหนุ่มผมทรงหัวเครื่องบินกล่าวอย่างวางท่า “ตามพวกเราไปหน่อย พี่ใหญ่ของเราอยากเจอนาย”
“พี่ใหญ่ของพวกนายเป็นใคร ฉันรู้จักหรือไง?”
“พี่ใหญ่ของเราก็คือฟ่านเต๋อเปียว ได้ยินว่านายอยากไปหาเขาไม่ใช่หรือไง?”
พอได้ยินชื่อ “ฟ่านเต๋อเปียว” ไป๋หลูก็สะดุ้ง รีบคว้าแขนจางฟานไว้แน่น พลางส่ายหน้าแรงๆ “จางฟาน อย่าไปกับพวกเขานะ!”
จางฟานดูออกว่าไป๋หลูกลัวแค่ไหน จึงรีบส่งสายตาปลอบโยนให้เธอ ตบมือเธอเบาๆ แล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ ไม่ต้องห่วง ในเมื่อผมรับปากพี่แล้วก็จะทำตามที่พูด ผมไม่ไปกับพวกเขาหรอก”
พูดจบ เขาก็หันไปทางชายหนุ่มผมทรงหัวเครื่องบิน “ได้ยินแล้วใช่ไหม ผมต้องกินข้าวกับพี่สะใภ้ ไม่มีเวลา”
“บ้าเอ๊ย! ก่อนหน้านี้นายไม่ได้เก่งนักหรือไง?”