ขณะที่เถียวเสี่ยวเวยเสียอาการจนแทบแตกสลาย ชาวบ้านจำนวนมากก็พากันเข้ามามุงดู
“ให้ตายเถอะ! คนที่ลงมาจากรถสปอร์ตนั่นคือเสี่ยวฟานจริง ๆ เหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ แถมยังมีสาวสวยสองคนนั้นอีก สวยเกินไปแล้ว!”
“ไม่ใช่แค่สวยนะ ยังมีเสน่ห์อีกต่างหาก ที่สำคัญคนที่ขับรถสปอร์ตได้ บ้านต้องรวยมากแน่ ๆ!”
“พวกคุณว่าผู้หญิงสวยสองคนนั้นกับจางฟานเป็นอะไรกัน? มีโอกาสเป็นแฟนเขาไหม?”
“เห็นเสี่ยวฟานกับสาวสวยสองคนนั้นสนิทสนมกันขนาดนี้ ก็ไม่แน่นะ”
“ดูสิ ตอนนี้เสี่ยวฟานโชคดีจริง ๆ ได้ควงสาวรวยสวยสูงส่งทีเดียวสองคนเลย”
“นี่ต้องขอบคุณที่เสี่ยวเวยของเราไม่ยอมแต่งสิ ถ้าเธอไม่หย่ากับเสี่ยวฟาน เขาจะไปตามหาคนที่ดีกว่าได้ยังไง?”
“ฮิ ๆ เสี่ยวเวย ตอนนี้เธอคงเสียใจมากเลยสินะ?”
เถียวเสี่ยวเวยถลึงตาใส่ชาวบ้านที่ถามเธออย่างดุดัน
ให้ตายสิ!
เขาเจ็บตรงไหน แกก็จงใจแทงมีดลงตรงนั้นเลยใช่ไหม?
แต่เธอไม่มีทางปล่อยให้ชาวบ้านในหมู่บ้านหัวเราะเยาะ คิดว่าเถียวเสี่ยวเวยใส่ใจเรื่องที่จางฟานมีคนรักใหม่จริง ๆ หรอก
“ฉันจะเสียใจอะไร? ก็เพราะฉันดูออกตั้งนานแล้วว่าจางฟานไม่ใช่คนดี เป็นผู้ชายเกาะกินที่ชอบไปยุ่งกับผู้หญิงที่มีสามีแล้ว ทำลายครอบครัวคนอื่น ฉันถึงได้เตะเขาทิ้งไงล่ะ”
เถียวเสี่ยวเวยทำสีหน้าเหมือนไม่รู้สึกรู้สา
แต่ในใจกลับเจ็บปวดราวกับเลือดหยด
ไอ้จางฟาน ถ้าไม่ใช่เพราะแกไปนอนกับแม่ของคนรวยรุ่นสองสองคนนั่น แล้วตอนนี้ขับรถสปอร์ตกลับมาที่หมู่บ้าน คนที่ชาวบ้านอิจฉาริษยาก็ควรเป็นฉันต่างหาก!
บ้าจริง!
ทำไมแกทำให้ฉันเจ็บปวดขนาดนี้แล้ว ยังใช้ชีวิตสุขสบายได้อยู่อีก?