“เป็ดอะไรกัน นี่มันกุ้งลอบตัวโต!”
ถังเหยียนไม่ทันจับความหมายแฝงในคำพูดของหลิวซือซือเลยสักนิด เธอชี้ไปยังถุงในมือของจางฟาน “คุณให้ห้องครัวเอากุ้งลอบตัวโตนี่ไปปรุงสุก พอกินแล้วคุณก็จะรู้เอง”
กุ้งลอบตัวโตงั้นหรือ?
หลิวซือซือเหลือบมองแวบหนึ่ง สีหน้าพลันฉายแววผิดหวัง
ร้านอาหารของเธอมีอาหารทะเลสด ๆ แบบไหนที่ไม่เคยเห็นบ้าง? แค่กุ้งลอบตัวโตตัวเดียว จะช่วยให้ร้านของเธอฟื้นคืนจากวิกฤตได้อย่างนั้นหรือ?
ให้ตายเธอก็ไม่เชื่อ
แต่ในเมื่อถังเหยียนพูดถึงขนาดนี้แล้ว เธอก็ไม่อยากหักหน้ากัน จึงจำใจสั่งให้ห้องครัวนำกุ้งลอบตัวโตไปปรุงสุก
ผลคือ เธอกินเข้าไปเพียงคำเดียว
แค่คำเดียวเท่านั้น
กลิ่นหอมพลันอบอวลเต็มปาก เนื้อนุ่มลื่น สดหวานชื่นใจ
ยิ่งไปกว่านั้น ยังรู้สึกราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน แผ่ซ่านจากภายในสู่ภายนอก
“รสชาติแบบนี้... แล้วยังความรู้สึกนี่อีก...”
หลิวซือซือเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ผ่านไปนานกว่าจะร้องอุทานออกมา “อร่อยเหลือเกิน!”
จากนั้นเธอก็คว้ามือถังเหยียนไว้ทันที
“เหยียนเหยียนคนดี รีบบอกฉันมาเร็ว กุ้งลอบตัวโตนี่ได้มาจากไหน? ทำไมถึงอร่อยขนาดนี้? สวรรค์เอ๊ย! ฉันไม่เคยกินกุ้งลอบรสชาติแบบนี้มาก่อนเลย...”
“เห็นไหม เห็นไหม ฉันบอกแล้วไงว่าพอกินเข้าไป คุณต้องเปลี่ยนใจแน่”
ถังเหยียนยิ้มพลางชี้ไปทางจางฟาน “กุ้งลอบตัวโตพันธุ์ใหม่นี้เป็นผลงานที่คุณจางฟานพัฒนาขึ้น ฉันตกลงร่วมมือกับเขาแล้ว และจะเป็นตัวแทนจำหน่ายแต่เพียงผู้เดียว”
พอได้ยินเช่นนั้น หลิวซือซือก็มองจางฟานอีกครั้ง สายตาที่มองเขาพลันเปลี่ยนไปทันที
ตอนนี้ในสายตาของเธอ จางฟานไม่ใช่ผู้ชายขายบริการอะไรนั่นอีกต่อไป แต่เป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภชัด ๆ