จางฟานมาถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน
ตอนนี้เขามีเงินติดตัวกว่าสิบล้านแล้ว เงินทุนตั้งต้นสำหรับตามหากระดูกพ่อแม่ก็พร้อม ถึงเวลาลงมือทำเรื่องสำคัญเสียที
ก่อนหน้านี้เขาสืบหาข้อมูลมาแล้ว หากต้องการพบกระดูกพ่อแม่ นอกจากต้องมีบริษัทปฏิบัติงานทางทะเลมืออาชีพแล้ว ยังต้องมีเรือจำนวนมากพอ และติดตั้งระบบสำรวจก้นทะเลบนเรือทุกลำ จากนั้นจึงค่อยค้นหาอย่างละเอียดทั่วทั้งพื้นที่
มหาสมุทรกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต หากต้องการค้นหาอย่างมีประสิทธิภาพ จำนวนเรือที่ต้องใช้ก็น้อย ๆ ต้องมีเป็นพันลำ
แต่บริษัทปฏิบัติงานทางทะเลก็ไม่มีทางมีเรือมากขนาดนั้น
ส่วนการซื้อเรือ เงินสิบล้านยังไม่พอแม้แต่จะเริ่มต้นด้วยซ้ำ
จางฟานจึงนึกวิธีหนึ่งขึ้นมาได้
เช่า
เขาจะเช่าเรือทั้งหมดในหมู่บ้าน รวมถึงเรือจากหมู่บ้านใกล้เคียง แล้วระดมชาวบ้านจากหลายหมู่บ้านออกทะเลไปค้นหาพร้อมกัน
ทำแบบนี้เสียค่าใช้จ่ายน้อยที่สุดและมีประสิทธิภาพสูงที่สุด
แต่เขาเป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ ไม่มีน้ำหนักคำพูด ยิ่งตอนนี้คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ยังดูถูกเขาอยู่ การจะเช่าเรือจำนวนมากขนาดนั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่ถ้าโน้มน้าวผู้ใหญ่บ้านให้ช่วยเหลือได้ เรื่องนี้ก็ง่ายขึ้นมาก
“ป้าครับ ลุงสุนอยู่บ้านไหมครับ?”
พอเดินเข้าประตูบ้านผู้ใหญ่บ้าน ก็เห็นป้าฝาง ภรรยาผู้ใหญ่บ้าน กำลังให้อาหารไก่อยู่ในลานบ้าน
“เสี่ยวฟานมาแล้วเหรอ เข้ามาเร็ว ลุงสุนอยู่ในบ้านฟังวิทยุอยู่”
ป้าฝางรีบกวักมือเรียกจางฟานเข้ามาในลานบ้าน ก่อนตะโกนเสียงดังไปทางในบ้าน “ลุงสุน รีบออกมาเร็ว เสี่ยวฟานมาแล้ว!”
“เสี่ยวฟาน มาทำอะไรเหรอ?”
สุนเฟิงเนียนเดินออกมาพร้อมยกวิทยุไว้ในมือ “มาแล้วก็มาเถอะ ทำไมถึงเอาของมาเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ?”
จะขอให้ใครช่วยทำธุระ แน่นอนว่าคงไปมือเปล่าไม่ได้
จางฟานซื้อเหมาเจมาสองขวดกับบุหรี่หัวจื่อสองคอตตอน แล้วหยิบกุ้งลอบตัวโตจากห้วงมายามาอีกสองตัว
“ผมไม่ได้มาหาลุงที่บ้านนานแล้ว เอาของมาฝากสักหน่อยก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”