ทั้งสองกอดกันอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ กว่าไป๋หลูจะรู้ตัวว่าพวกเขาเปียกโชกทั้งคู่ แถมยังกอดกันแนบชิดจนแทบไม่ต่างจากเนื้อแนบเนื้อ
เธอถึงกับสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผงอกของจางฟาน
“เอ่อ... เราอย่าตากฝนกันอยู่แบบนี้เลย รีบเข้าไปในบ้านกันเถอะ”
ไป๋หลูรู้สึกเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก รีบผละออกจากจางฟาน
“ได้ เธอเข้าไปก่อนนะ ผมจะไปเก็บฟืนเพิ่มอีกหน่อย”
จางฟานพยักหน้า มองไป๋หลูเข้าไปในกระท่อมไม้หลังเล็ก แล้วจึงมุดเข้าไปในป่าฝนอีกครั้ง
พอเก็บฟืนแห้งกลับมาได้ เขาก็ก่อไฟขึ้นกองหนึ่ง
ทั้งสองนั่งผิงไฟ ไป๋หลูเหลือบมองงูตัวใหญ่ข้างนอก แล้วพูดอย่างหวาดผวาว่า “นั่นงูอะไรน่ะ ทำเอาฉันแทบหัวใจวาย”
“น่าจะเป็นงูเห่าทอง”
จางฟานมองตามแล้วพูดว่า “แต่งูเห่าทองทั่วไปไม่มีทางตัวใหญ่ขนาดนี้หรอก ตัวนี้โตได้ขนาดนี้ พิษคงร้ายแรงไม่น้อย”
“โชคดีที่นายกลับมาทัน ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่รอดแล้ว”
ไป๋หลูตบอกตัวเองด้วยความหวาดผวาอีกครั้ง จากนั้นท้องก็ร้องจ๊อก ๆ ขึ้นมา
“หิวแล้วสินะ”
พอได้ยินเช่นนั้น จางฟานก็แบ่งจิตสำนึกเข้าไปในห้วงมายาทันที แล้วนำกุ้งลอบตัวโตสองตัวออกมา ใช้กิ่งไม้เสียบ ก่อนวางย่างบนกองไฟ
ไป๋หลูเห็นเขาหยิบกุ้งออกมาราวกับเสกได้ ก็ทำหน้าแปลกใจ “กุ้งพวกนี้นายเอามาจากไหนเหรอ”
จางฟานตบถุงหนังที่วางอยู่ข้างตัว “ตอนขึ้นฝั่งเห็นกุ้งสองตัวถูกคลื่นซัดขึ้นมา ก็เลยเก็บติดมือมาด้วย”
ไป๋หลูไม่ได้สงสัยอะไร พอกุ้งสุกก็จัดการกินอย่างเอร็ดอร่อย
หลังจากกินกุ้งเสร็จ ทั้งสองก็คุยกันอีกพักหนึ่ง แต่ฝนลมข้างนอกยังคงโหมไม่หยุด สุดท้ายทั้งคู่จึงหลับไปอย่างงัวเงีย
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จู่ ๆ ก็มีเสียงซ่า ๆ ดังมาจากด้านนอกกระท่อมไม้
จางฟานมีประสาทหูยอดเยี่ยม จึงตื่นขึ้นมาทันที