พอจางฟานพูดจบ บรรยากาศในที่นั้นก็เงียบกริบลงทันที
ทุกคนมองจางฟานราวกับกำลังมองคนโง่
เถียวเสี่ยวเวยรีบวิ่งเข้ามา คว้าแขนเขาไว้ทันที “จางฟาน นายบ้าไปแล้วหรือไง? คนทั้งหมู่บ้านยังไม่มีใครกล้าไป แล้วนายจะไปคนเดียวเนี่ยนะ? จะทำเป็นเก่งไปทำไม? หรืออยากเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งด้วย?”
คนโง่!
คนโง่ตัวใหญ่!
รู้ทั้งรู้ว่าไปก็เท่ากับไปตาย ยังกล้าไปอีก...
เดี๋ยวก่อน
ต่อให้เป็นคนโง่ ก็ไม่น่าจะเอาชีวิตมาเสี่ยงแบบนี้หรอกมั้ง?
ทำไมจางฟานถึงตอบตกลงง่ายดายขนาดนั้น?
สายตาของเถียวเสี่ยวเวยเลื่อนจากจางฟานไปยังไป๋หลู
ไอ้สารเลว!
ต้องถูกยัยนมโตไป๋หลูล่อลวงจนหัวปั่นแน่ ๆ!
เห็นเขาสวย หน้าอกใหญ่ จนลืมแม้กระทั่งชีวิตตัวเองไปแล้วสินะ
ช่างเป็นผู้ชายเจ้าชู้ที่ไม่กลัวตายจริง ๆ!
ผู้ชายเลว!
ไอ้หื่น!
ไอ้หมูตีนโต!
ตอนนั้นฉันตาบอดไปได้ยังไง ถึงได้ไปชอบนาย?
ไปตายซะ!
ยังไงฉันก็หย่ากับนายแล้ว นายจะตายหรือไม่ตายมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?
เถียวเสี่ยวเวยด่าจางฟานในใจเสียจนยับเยิน ส่วนชาวบ้านต่างก็แสร้งทำเป็นหวังดี พากันเกลี้ยกล่อมจางฟาน
“จางฟาน อย่าโง่เหมือนเก่อต้าจ้วงสิ! ตอนนี้ออกทะเลไปตามหาคน ไม่กลัวตายหรือไง?”
“เสี่ยวฟาน พ่อแม่ของนายก็หายไปในทะเล อย่าเดินตามรอยพวกเขาเลย อย่าลืมว่ายังมีน้องสาวที่ต้องดูแลนะ”
“นี่ ถ้านายออกทะเลไปแล้วเกิดเรื่องขึ้น เงินที่นายติดบ้านฉันไว้จะทำยังไง? ฉันจะไปทวงกับใคร?”
“นั่นสิ จางฟาน ถ้านายจะตาย อย่างน้อยก็เคลียร์หนี้ที่ติดไว้ก่อนสิ?”
จางฟานได้ยินคำพูดเหล่านั้น ก็เหลือบมองทุกคนอย่างเย็นชา
“ผมติดเงินใครบ้าง เอาใบรับสภาพหนี้ออกมา ตอนนี้ผมจะใช้คืนให้พวกคุณ!”
ความจริงแล้วหนี้ส่วนใหญ่ของจางฟานเป็นเงินกู้ ส่วนเงินที่ติดชาวบ้านนั้นไม่ได้มากนัก