พูดจบ ไป๋หลูก็อายจนแทบทนไม่ไหว ใบหน้าแดงร้อนผ่าว ก่อนจะดึงผ้าห่มบางขึ้นมาคลุมศีรษะทันที
ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก...
ไป๋หลูที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงและไม่เป็นจังหวะ
หล่อนตื่นเต้นเหลือเกิน
และก็เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ
นับตั้งแต่ตอบตกลงกับแม่สามีและสามี หัวใจของหล่อนก็ลอยไปอยู่กับจางฟานแล้ว
เรือนร่างกำยำท่ามกลางแสงแดดริมทะเลนั้นราวกับมนตร์สะกด คอยวนเวียนอยู่ในความคิดของหล่อนไม่ยอมหายไป
หล่อนปรารถนาจะซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเรือนร่างนั้นอีกครั้ง และยิ่งเฝ้าฝันถึงช่วงเวลาแสนวิเศษที่จะได้เคล้าคลออยู่ใต้ร่างนั้น
ตอนนี้...มันกำลังจะเกิดขึ้นจริงแล้วหรือ?
หล่อนเริ่มหวาดกลัว ตื่นเต้น และสับสนขึ้นมาอีกครั้ง
เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของหล่อน
จางฟานเห็นไป๋หลูแล้วก็ยังทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง
แต่พอเห็นหล่อนคลุมศีรษะไว้ ร่างใต้ผ้าห่มก็สั่นอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงขมวดคิ้วทันที
“พี่ลู่ลู่ ตอนนี้มีแค่เราสองคน พูดความจริงกับผมมาเถอะ เก่อต้าจ้วงกับแม่สามีบังคับพี่หรือเปล่า?”
“ถ้าพวกเขาบังคับพี่ให้ทำเรื่องนี้ พี่ปฏิเสธได้นะ”
“พี่ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่ทั้งคน ผมไม่ปล่อยให้พี่ต้องถูกเอาเปรียบหรอก อย่างมากก็หย่ากันไปเลย”
จางฟานเป็นคนที่เคยเรียนมหาวิทยาลัย ความคิดของเขาจึงไม่ได้หัวโบราณล้าหลังนัก
เพราะอย่างนั้นเขาจึงยอมรับธรรมเนียมงมงายไร้สาระอย่างการ “ยืมเมล็ด” ไม่ได้
ไป๋หลูแม้จะงดงามและมีรูปร่างดี