เสื้อคลุมไหลลื่นรูดลงไปกองกับพื้น
เรือนร่างสมบูรณ์แบบเผยต่อสายตาจางฟานอย่างหมดจด
ไป๋หลูไม่ได้ตัวสูงนัก แต่สัดส่วนร่างกายของเธอดีเยี่ยม
รูปร่างได้สัดส่วนอย่างสมบูรณ์แบบ อกอวบอิ่มสะดุดตาคู่นั้นไหวกระเพื่อมเบา ๆ ตามจังหวะหายใจ ขาสวยเรียวยาวยืนไขว้กันเป็นรูปตัวที ปิดบังทิวทัศน์ลึกลับที่สุดไว้พอดี...
การเปิดเผยอย่างกะทันหันนี้ ทำให้จางฟานไม่อาจห้ามสายตาตัวเองได้เลย
เพียงมองแวบเดียว เขาก็ถูกดึงดูดอย่างล้ำลึก
จากนั้นสายตาก็กวาดมองลงมาอย่างละโมบ
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหมือนถูกตอกตรึงไว้ ขยับไปไหนไม่ได้แม้แต่น้อย
ให้ตายสิ!
ไป๋หลูถึงกับเป็น...
เสือขาว!
จางฟานมองทิวทัศน์ตรงหน้า กลืนน้ำลายลงคออย่างแรง
เขาได้ยินมานานแล้วว่าผู้หญิงที่เป็นเสือขาวมีความต้องการเรื่องนั้นสูงมาก แต่เก่อต้าจ้วงกลับทำไม่ได้
พอจะจินตนาการได้เลยว่าหลายปีมานี้ไป๋หลูต้องอดกลั้นทรมานเพียงใด
จางฟานเริ่มเชื่ออยู่บ้างว่าเธอสมัครใจจริง ๆ
“เสี่ยวฟาน ฉันสมัครใจจริง ๆ ไม่มีใครบังคับฉัน...”
ไป๋หลูเป็นฝ่ายก้าวเข้ามากอดจางฟาน
การทำได้ถึงขั้นนี้แปลว่าเธอต้องรวบรวมความกล้ามหาศาลแล้ว
เธอไม่มีทางเลือก
ในเมื่อรับปากเรื่องไร้สาระอย่าง “ยืมเมล็ด” ไปแล้ว เธอก็ต้องทำให้ถึงที่สุด
ถ้าไม่ใช่จางฟาน เธอเชื่อว่าหลิวกุ้ยจือต้องหาผู้ชายคนอื่นมาให้เธอแน่
คนแรกไม่ได้ผล ก็ยังมีคนที่สอง คนที่สาม...
จนกว่าเธอจะตั้งครรภ์ได้
แค่คิดว่าต้องกับผู้ชายคนอื่น...ไป๋หลูก็ขนลุกไปทั้งตัว รู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียน
มีเพียงจางฟานเท่านั้นที่ทำได้
เธอจะไม่รู้สึกรังเกียจแบบนั้น
เมื่อแน่ใจแล้วว่าไป๋หลูสมัครใจ ยังต้องเกรงใจอะไรอีก?