“อะไรน่ะ?”
จางฟานชะงักไปทันที คิดว่าหูตัวเองคงแว่ว “พี่ต้าจ้วงพูดว่าอะไรนะ?”
“พี่บอกให้นายช่วยพี่ ไปนอนกับพี่สะใภ้ลู่ลู่สักคืน”
เก่อต้าจ้วงพูดซ้ำอีกครั้ง
“พี่ ดื่มมากไปแล้วนะ พูดจาเหลวไหลอะไรแบบนี้”
คราวนี้จางฟานได้ยินชัดเจน แต่พอนึกว่าเก่อต้าจ้วงดื่มเหล้าขาวไปตั้งหนึ่งชั่ง คงเมาจนพูดเพ้อเจ้อ เขาจึงลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า “วันนี้ดื่มกันไปเยอะแล้ว ผมกลับก่อนนะ พี่ก็รีบพักผ่อนเถอะ”
“น้อง อย่าเพิ่งไป!”
ใครจะคิดว่าเก่อต้าจ้วงจะคว้าข้อมือเขาไว้ น้ำตายังคงไหลไม่หยุด แววตาเต็มไปด้วยความวิงวอน “ถ้านายยอมรับปาก คืนนี้ไปนอนกับลู่ลู่สักคืน ต่อไปพี่จะเชื่อฟังนายทุกอย่าง นายให้ทำอะไรก็ทำ!”
คำพูดนี้ทำเอาจางฟานมึนงงไปหมด
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
มีผู้ชายที่ไหนร้องขอให้คนอื่นสวมเขาให้ตัวเองด้วย?
ไม่สิ มีจริงด้วย
คนบางพวกจิตใจบิดเบี้ยว ยิ่งเห็นคนอื่นย่ำยีภรรยาตัวเองก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น
ในหนังบางประเภทก็มีฉากแบบนี้ให้เห็นอยู่บ่อย ๆ
หรือว่าพี่ต้าจ้วงจะเป็นผู้ชายวิปริตแบบนั้น?
ไอ้สารเลว!
จางฟานคนนี้ไม่ใช่คนวิปริต!
ผมไม่มีรสนิยมชอบให้คนอื่นดูฉากสด ๆ แบบนั้นหรอก
“พี่ต้าจ้วง ผมเห็นพี่เป็นพี่มาตลอด แล้วพี่เห็นผมเป็นคนแบบไหนกัน?”
ยิ่งคิดจางฟานก็ยิ่งโมโห อดตวาดออกมาไม่ได้ “ต่อให้ชีวิตผมจะตกต่ำแค่ไหน ก็ไม่ถึงกับยอมให้ใครเอาผมไปเล่นสนุกหรอก”
“อีกอย่าง พี่จะไม่เห็นผมอยู่ในสายตาก็ช่าง แต่พี่สะใภ้ลู่ลู่ล่ะ? เธอเป็นภรรยาที่พี่แต่งงานด้วยอย่างถูกต้อง เธอไม่ได้ทำอะไรผิดต่อพี่เลย พี่จะทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง?”
“ผมจะบอกให้ ภรรยามีไว้ให้ทะนุถนอม ให้ความรัก ไม่ใช่เครื่องมือสนองความต้องการวิปริตของพี่!”