เด็กชายคนนี้อายุสิบสองปี ชื่อพานหลิ่วจื่อ
เขาถือเป็นหัวโจกของเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน และซุกซนที่สุดด้วย
จับโจรต้องจับหัวหน้าก่อน
จัดการเด็ก ๆ ก็เช่นกัน พอจัดการหัวโจกคนนี้ เด็กคนอื่น ๆ ก็พากันตกใจจนยืนตัวแข็งอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
แต่เด็ก ๆ จะกลัว ส่วนแม่ของพวกเขาย่อมไม่กลัวแน่นอน
แม่ของพานหลิ่วจื่อชื่ออู๋กุ้ยเซีย พอเห็นลูกชายตัวเองโดนตีเข้า จะยอมได้อย่างไร
เธอรีบวิ่งพรวดเข้ามาแทบจะสามก้าวรวบเป็นสองก้าว
“จางฟาน แกกล้าตีลูกฉันเหรอ คอยดูนะ ฉันจะฉีกหน้าแกให้เละ!”
อู๋กุ้ยเซียเป็นหญิงปากร้ายที่ขึ้นชื่อไปทั่วหมู่บ้าน เธอยื่นมือทั้งสองข้างที่เหมือนกรงเล็บกระดูกขาวเก้าอิมออกมา หมายจะข่วนหน้าจางฟาน
จางฟานเตรียมตัวไว้แล้ว เขายังคงเหยียบพานหลิ่วจื่ออยู่ขณะลุกขึ้นยืน ยังไม่ทันที่มือของอู๋กุ้ยเซียจะมาถึงตัว อีกข้างของเขาก็ถีบออกไปแล้ว
เสียงตุ้บดังขึ้น อู๋กุ้ยเซียถูกจางฟานถีบจนหงายก้นลงไปนั่งกับพื้น
“แม่!”
พานหลิ่วจื่อเห็นแม่ตัวเองโดนตี ก็รีบด่าทันที “ไอ้จางฟาน แกกล้าตีแม่ฉันเหรอ ฉันจะให้พ่อฉันตีแกให้ตาย! ไอ้ลูกหมา ไอ้สารเลว...”
คนชนบทด่ากันหยาบคาย ได้คำไหนไม่น่าฟังก็ด่าคำนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น พานหลิ่วจื่ออายุสิบสองปีแล้ว
เด็กที่เรียนมัธยมต้นก็ไม่ถือว่าเล็กแล้ว เขาจึงไม่เคยเห็นจางฟานที่ปกติอ่อนโยนและสุภาพอยู่ในสายตาเลย
“ด่านักใช่ไหม!”
เสียงเพียะดังขึ้น ฝ่าเท้ารองเท้าของจางฟานฟาดเข้าที่ปากพานหลิ่วจื่อเต็มแรงอีกครั้ง