เพี๊ยะ!
เท้าของจางฟานกระทืบลงบนเป้ากางเกงของหลิวเฉียงเต็มแรง
“อ๊าก!”
หลิวเฉียงกรีดร้องสุดเสียงอีกครั้ง ก่อนจะกุมท่อนล่างกลิ้งไปมาบนพื้น “อ๊ากกก… เจ็บจะตายอยู่แล้ว พังแล้ว! พังจริง ๆ แล้ว…”
ชาวบ้านที่มีความผิดติดตัวพอเห็นสภาพน่าเวทนาของหลิวเฉียง ต่างก็รู้สึกเสียววาบที่เป้ากางเกง แผ่นหลังเย็นเยียบขึ้นมา
ยิ่งเมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งของจางฟานเข้า ทุกคนก็พากันเงียบกริบ ไม่กล้าส่งเสียง และอดสั่นสะท้านไม่ได้
“คุณปู่ คุณปู่ ผมผิดไปแล้ว ต่อไปไม่กล้าอีกแล้ว ขอร้องละ ปล่อยผมไปเถอะ ผมต้องไปโรงพยาบาล ถ้าไม่ไปตอนนี้ผมต้องตายแน่…”
หลิวเฉียงร่ำไห้วิงวอนจางฟาน
ถึงอย่างไรเวลาก็ยังผ่านไปไม่นาน ถ้าไปโรงพยาบาลตอนนี้ บางทีอาจยังต่อกลับได้
ไม่อย่างนั้นเขาคงได้กลายเป็นขันทีจริง ๆ
แต่จางฟานกลับไม่หวั่นไหว เขาก้มมองอีกฝ่ายแล้วพูดว่า “อย่าเพิ่งรีบ เรื่องยังพูดไม่จบ ฉันยังไม่ได้ถามเรื่องสำคัญกับนายเลย”
หลิวเฉียงได้ยินแล้วหน้าซีดเขียว
ยังไม่ทันถามเรื่องสำคัญก็ทำเขาพังขนาดนี้แล้ว ถ้าถามเรื่องสำคัญขึ้นมา คงไม่ถึงกับเอาชีวิตเขาเลยหรือไง?
“พูดมา การตายของเก่อต้าจ้วงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็พากันงุนงง
ใครในหมู่บ้านนี้บ้างไม่รู้ว่าเก่อต้าจ้วงถูกสัตว์น้ำลึกลับในทะเลกัดตาย
จางฟานถามเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน หมายความว่ายังไงกันแน่?
หลิวเฉียงได้ยินคำถามนี้ก็ถึงกับโง่งมไปทันที
ก่อนหน้านี้เขาพูดว่าเก่อต้าจ้วงมีสาเหตุการตายอย่างอื่น ก็เพราะอยากได้ไป๋หลูมา