เพียะ!
หลิวเฉียงล้มลงกับพื้นอีกครั้งราวกับกองโคลน รู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างแตกกระจาย พยายามลุกก็ลุกไม่ขึ้น
เขาเจ็บจนส่งเสียงครางไม่หยุด ครั้นมองจางฟานที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาจากด้านหน้า ในใจก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสงสัย
เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมจางฟานถึงจู่ ๆ ก็เก่งกาจขึ้นมาได้ขนาดนี้
ในความทรงจำของเขา จางฟานเป็นแค่หนอนหนังสือที่รักการเรียน เป็นไอ้ขี้แพ้ที่ไม่เคยกล้าลงไม้ลงมือกับใคร
ตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่รู้ว่ารังแกจางฟานไปกี่ครั้งแล้ว
มีครั้งไหนบ้างที่เขาไม่ได้ซ้อมจางฟานจนล้มลงกับพื้น ลุกไม่ขึ้น?
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมดแล้ว
คนที่ลุกไม่ขึ้นในตอนนี้กลับเป็นตัวเขาเอง
ยิ่งไปกว่านั้น แค่หมัดเดียวก็ทำให้เขาหมดสภาพต่อสู้โดยสิ้นเชิง
แต่เขายังไม่ยอมแพ้
อย่างไรเสีย เขายังมีลูกน้องอีกสองคนอยู่
“พวกแกสองคนยัง…ยังยืนอึ้งทำอะไร รีบเข้าไปสิ!”
หลิวเฉียงรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ตะโกนใส่โหวซานกับโก่วซื่อ
“บ้าเอ๊ย!”
ตอนนั้นโหวซานกับโก่วซื่อกำลังอึ้งงัน เพราะหลิวเฉียงถูกจางฟานต่อยกระเด็นไปด้วยหมัดเดียว
พอได้ยินเสียงตะโกน ทั้งคู่ถึงได้สติ ต่างตะโกนลั่นพร้อมยกขวดเบียร์ในมือขึ้น แล้วพุ่งเข้าใส่จางฟาน
ปัง!
ปัง!
จางฟานปล่อยหมัดสองครั้งติดกันรวดเร็วราวสายฟ้า แต่ละหมัดกระแทกเข้าที่ขวดเบียร์อย่างแม่นยำ
ขวดเบียร์ทั้งสองแตกละเอียดในพริบตา
โหวซานกับโก่วซื่อต่างชะงัก มองขวดเบียร์ที่เหลือแค่ครึ่งท่อนในมือของตัวเอง ก่อนจะพุ่งเข้าแทงจางฟานต่อ