เหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้ทุกคนในที่นี้ชะงักงันไปหมด
แต่ถัดมาไม่นาน ก็มีหนุ่มวัยรุ่นแต่งตัวฉูดฉาดสักสิบกว่าคนบุกเข้ามาจากด้านนอก
หลี่ตงลุกขึ้นยืน ชี้หน้าหนุ่มวัยรุ่นกลุ่มนั้นแล้วด่าว่า “เชี่ยเอ๊ย พวกเด็กเปรตมาจากไหนกัน ถึงกล้ามาก่อเรื่องที่นี่? ไม่รู้จักถามให้ดีหรือไงว่าเถ้าแก่หลี่อย่างฉันเป็นใคร!”
ล้อเล่นกันหรือไง นี่คืองานเลี้ยงวันเกิดของหลี่ตง จะปล่อยให้พวกนักเลงตัวกระจ้อยร่อยเข้ามาอาละวาดได้ยังไง?
อีกอย่าง เมื่อครู่เขาเพิ่งคุยโวไปว่าถ้าเพื่อนร่วมชั้นมีเรื่องอะไร เขาก็จัดการให้เรียบร้อยได้ทั้งนั้น
เวลาแบบนี้จะทำพลาดได้ยังไง?
ที่จริง หลี่ตงก็นับว่ามีอิทธิพลอยู่บ้างในเมืองหลวงเกษตร อย่างไรเสียเบื้องหลังเขาก็มีคนใหญ่คนโตอันดับหนึ่งของเมืองอย่างกู่เฉิงเฟิงคอยหนุนหลัง
ยิ่งไปกว่านั้น ทีมงานในมือเขาก็มีเป็นร้อยคน
แค่เด็กไม่กี่คนตรงหน้า เขาไม่เคยเก็บมาใส่ใจอยู่แล้ว
“โอ้โห ไอ้ตงน้อย ฉันไม่ยักรู้ว่าตอนนี้แกกลายเป็นเถ้าแก่ใหญ่แล้วนะ?”
หลี่ตงเพิ่งพูดจบ ก็มีคนหนึ่งเดินเอื่อยเฉื่อยเข้ามาจากด้านนอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลนเขา
“ไอ้เวร...”
หลี่ตงอ้าปากจะด่า แต่พอเห็นชัด ๆ ว่าคนที่เข้ามาเป็นใคร ก็กลืนคำพูดกลับลงคอไปทันที
ให้ตายสิ ที่แท้ก็คุณชายกู่นี่เอง!
กู่เทียนเหย่ ลูกชายของกู่เฉิงเฟิง
ร่างของหลี่ตงสั่นสะท้านอย่างแรง ฤทธิ์เหล้าที่เหลืออยู่หายไปจนหมด
กู่เทียนเหย่เป็นลูกชายที่กู่เฉิงเฟิงโปรดปรานที่สุด อนาคตย่อมต้องเป็นผู้สืบทอดบริษัทเทคโนโลยีเฉิงฟงหลางไห่แน่นอน
พูดง่าย ๆ ก็คือ เขาเป็นเจ้านายหนุ่มของหลี่ตง