คำพูดของจางฟานทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึง
เงียบกริบ
ในห้องส่วนตัวเงียบเสียจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของทุกคน
แทบทุกคนมองเขาราวกับกำลังมองคนตาย
โดยเฉพาะเพื่อนร่วมรุ่นของจางฟาน พวกเขาไม่รู้เลยว่าจางฟานเอาความกล้ามาจากไหน
ดื่มมากไปหรือเปล่า?
นั่นลูกชายของกู่เฉิงเฟิงเชียวนะ เป็นเจ้าพ่อที่แม้แต่หลี่ตงโดนซ้อมยังไม่กล้าส่งเสียง
แกพูดบ้าอะไรของแก?
พระเจ้า!
กู่เทียนเหย่คงไม่พาลโกรธเพราะจางฟานอวดดี แล้วเล่นงานพวกเราทุกคนไปด้วยหรอกนะ?
“ฉันไม่รู้จักเขา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน!”
ทันทีที่เพื่อนร่วมรุ่นคนแรกเอ่ยปากตัดขาดจากจางฟาน คนอื่น ๆ ก็พากันลุกพรวดพราด วิ่งหนีห่างจากเขาไปไกล
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ...”
กู่เทียนเหย่กลับโกรธจนหัวเราะ “ตั้งแต่ฉันเลิกเรียน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคนกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าฉัน”
“ได้ ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าแกจะสั่งสอนฉันยังไง”
พูดจบ เขาก็ใช้เศษขวดเหล้าที่แตกครึ่งในมือแทงเข้าใส่จางฟานอย่างแรง
ฉึก!
เสียงทึบดังขึ้น
มือของกู่เทียนเหย่ยังไม่ทันเหยียดออกไปสุด ก็ถูกจางฟานคว้าไว้แน่นแล้ว
จากนั้นจางฟานก็บิดมือลง
แขนของกู่เทียนเหย่ถูกบิดกลับ จนเศษขวดแทงเข้าที่ต้นขาของตัวเอง
“อ๊าก!”
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น กู่เทียนเหย่เจ็บจนทรุดนั่งลงกับพื้น “เลือด...เลือด! ฉันเสียเลือดเยอะมาก...”
กางเกงของเขาถูกเลือดสดย้อมแดงในพริบตา ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงไปหมด
ตอนนี้เถียวเสี่ยวเวยมองจางฟานอย่างไม่อยากเชื่อ ในใจรู้สึกสับสนเกินบรรยาย
จางฟานทำร้ายลูกชายของกู่เฉิงเฟิงเข้าแล้วหรือ?
ต่อไปเขาไม่คิดจะใช้ชีวิตอยู่ในเมืองแล้วหรือไง?
ทั้งหมดนี้...ทำเพื่อฉันเหรอ?
ตอนนี้หลี่ตงรู้สึกมึนหัวไปหมด เจ็บยิ่งกว่าตอนถูกขวดเหล้าฟาดเมื่อครู่อีก
จางฟานก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว!
กู่เทียนเหย่เป็นลูกชายแท้ ๆ ของเจ้านายเขานะ!
แถมยังถูกเพื่อนร่วมรุ่นทำร้ายในงานวันเกิดของตัวเองอีก!