จางฟานมองจนชะงัก หัวใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“นี่เธอทำอะไรน่ะ?”
แต่เขาก็ก้าวเข้าไปทันที ดึงสายเดี่ยวที่เลื่อนหลุดให้กลับขึ้นไป แล้วคว้ามือขาวผ่องที่ยังจะทำต่อเอาไว้
“พี่ลู่ลู่ ผมรู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่ แต่อย่าทำแบบนี้เลย”
“ผมกับพี่ต้าจ้วงโตมาด้วยกัน เขาถือผมเหมือนน้องชายแท้ ๆ ผมช่วยแก้แค้นให้เขาก็เป็นเรื่องที่ควรทำ ไม่ได้หวังให้พี่ตอบแทนอะไรทั้งนั้น”
พูดตามตรง จะไม่อยากได้อย่างไร?
จางฟานไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นสุภาพบุรุษ และก็ทำใจสงบนิ่งเหมือนหลิวเซี่ยฮุ้ยไม่ได้เช่นกัน
ไป๋หลูตรงหน้าเป็นสาวงามตัวจริง ต่อให้เทียบกับดาราหนังก็ไม่ได้ด้อยกว่าเลย
เผชิญหน้ากับหญิงงามเย้ายวนขนาดนี้ ลองถามดูเถอะว่าผู้ชายปกติคนไหนจะไม่อยากครอบครองเธอและเชยชมให้เต็มที่?
แต่คนอื่นจะคิดแบบนั้นก็ได้ ส่วนจางฟานทำไม่ได้
ไม่ได้เด็ดขาด!
เขากับเก่อต้าจ้วงเป็นพี่น้องกัน
เมียของพี่น้องห้ามล่วงเกิน
หลักการนี้เขายังเข้าใจดี
ยิ่งไปกว่านั้น เก่อต้าจ้วงตายไปแล้ว และเพิ่งตายได้ไม่กี่วัน
ถ้าเขาฉวยโอกาสครอบครองภรรยาม่ายของพี่น้องในเวลาแบบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉาน
ดังนั้นไม่ว่าในใจจะปรารถนามากแค่ไหน เขาก็ต้องข่มความคิดนี้เอาไว้
“เสี่ยว...เสี่ยวฟาน เธอรังเกียจฉันหรือ?”
ใบหน้าของไป๋หลูฉายแววอับอายปนสับสน “เธอ...เธอก็น่าจะรู้นะว่าฉัน...ฉันไม่เคยให้ผู้ชายคนไหนแตะต้อง ร่างกายของฉัน...ยังบริสุทธิ์อยู่...”