ไป๋หลูจะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าอู่ต้าฟาคิดจะทำอะไร?
ตั้งแต่โตมา เธอเห็นสายตาของผู้ชายที่อยากกลืนกินเธอทั้งตัวมามากเกินไปแล้ว
ก่อนหน้านี้มีหลิวเฉียง ตอนนี้ยังมีอู่ต้าฟาอีกคน
ถุย!
ผู้ชายเหม็นเน่าพวกนี้ ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน!
เมื่อเห็นอู่ต้าฟาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ไป๋หลูก็เอื้อมมือไปใต้หมอน พอดึงมือกลับมา ในมือก็มีกรรไกรเล่มหนึ่ง
เจ็บแล้วต้องจำ
นับตั้งแต่เกิดเรื่องกับหลิวเฉียง เธอก็ซ่อนกรรไกรไว้ใต้หมอนตลอด
เธอรู้อยู่แล้วว่าผู้ชายเลว ๆ ที่หมายตาเธออย่างหลิวเฉียง ต้องมีคนตามมาหาเรื่องอีกแน่
“ถอยไป!”
ไป๋หลูกำกรรไกรแน่น ตวาดเสียงโกรธ “รีบไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะแทงแกให้ตาย!”
“อย่าสิ เธอทำอะไรน่ะ?”
อู่ต้าฟาเห็นกรรไกรในมือไป๋หลูแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว เพียงหยุดฝีเท้าแล้วพูดด้วยสีหน้าเสแสร้ง “ลู่ลู่ ฉันเป็นห่วงเธอจริง ๆ ที่มาก็เพราะอยากช่วยเธอ”
“เฮ้อ เธอไม่มีผู้ชายแล้ว ต่อจากนี้จะใช้ชีวิตยังไงล่ะ?”
“ฉันได้ยินมาว่าแม่เธอยังป่วยอยู่ ตอนนี้นอนอยู่โรงพยาบาล คงขาดเงินไม่น้อยสินะ?”
“พอดีฉันมีเงินอยู่บ้าง เธอเอาไปใช้ก่อน ถ้าไม่พอฉันยังมีอีก”
ระหว่างพูด เขาก็หยิบบัตรธนาคารออกจากกระเป๋า แล้วยื่นไปทางไป๋หลู
“เอากลับไป ฉันไม่ต้องการ!”
ไป๋หลูยังคงกำกรรไกรไว้ด้วยสองมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง “อู่ต้าฟา อย่ามาใช้วิธีนี้กับฉัน ฉันรู้ว่าแกคิดจะทำอะไร รีบไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องเรียกคนแล้ว!”