ขบวนรถมาถึงย่านบ้านหรูชื่ออวี๋สุ่ยหลานถิงอย่างรวดเร็ว แล้วค่อย ๆ จอดลงหน้าปากประตูหมู่บ้าน
ตอนนี้ข้างนอกหิมะตกหนักมาก แสงไฟถนนสีเหลืองหม่นสาดลงมาบนเกล็ดหิมะ ดูราวกับปุยฝ้ายที่ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
"คุณชาย จะขับรถเข้าไปเลยหรือว่าอย่างไร?"
อาหลิวหันไปถามความเห็นเจียงเชอ มือวางอยู่บนเครื่องรับส่งวิทยุแล้ว พร้อมจะเรียกบอดี้การ์ดในรถสองคันหลังให้ลงมือทุกเมื่อ
เจียงเชอมองผ่านกระจกรถเข้าไปเห็นบ้านหลังใหญ่สไตล์ยุโรปที่ตั้งเรียงรายสวยงาม สมาธิของเขาค่อย ๆ เลื่อนลอย สายตาจากตัวบ้านขยับไปจับจ้องที่หิมะที่โปรยปรายเต็มท้องฟ้า
ในหัวของเขานึกภาพออกไปเองว่าบ้านของตระกูลซูตอนนี้คงเปิดไฟสว่างไสว
แถมยังเหมือนจะได้ยินเสียงทีวีและเสียงหัวเราะพูดคุยที่ดังออกมาจากข้างใน
ซูชิงเหอถ้าไม่เจอเขา ตอนนี้คงจะนั่งตัวสั่นอยู่กลางหิมะโปรยปรายแบบนี้ ไม่มีที่ไป
แล้วพวกขโมยเขาที่แอบยึดรังคนอื่นพวกนี้ ชีวิตมันช่างสุขสบายจริง ๆ นะ
"ไม่ต้อง"
เจียงเชอกลับมาจากภวังค์ แล้วสั่งอาหลิวสั้น ๆ เขาเอียงคอเล็กน้อย สายตามองไปที่สาวน้อยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วก็อ่อนโยนลงไม่น้อย
เขายื่นมือไปช่วยซูชิงเหอรวบผ้าพันคอให้แน่นขึ้น "จอดตรงนี้แหละ ฉันกับชิงเหอเดินเข้าไปก่อน"
อาหลิวได้ยินดังนั้น คิ้วก็ขมวดเป็นตัว "ชวน" ทันที
"คุณชาย ไม่ได้นะครับ"