"คุณชายวางใจได้ ทุกอย่างเตรียมการเรียบร้อยหมดแล้ว"
เจียงเชอ"ฮึม"ตอบรับเบา ๆ แล้วเดินต่อไปยังประตูใหญ่โรงพยาบาล สายตามองไล่รอบตัวอย่างช้า ๆ "วางกำลังกันยังไงบ้าง?"
ถึงจะเชื่อใจอาหลิวแค่ไหน แต่เรื่องที่เกี่ยวกับซูชิงเหอ ถ้าไม่ถามให้ชัดสักหน่อย มันก็อดกระวนกระวายใจไม่ได้จริง ๆ
อาหลิวได้ยินก็ค่อย ๆ เล่าให้ฟัง "เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับคุณชาย ผมจัดคนคุ้มกันผู้หญิงไว้สองคนที่เคาน์เตอร์พยาบาล ให้ปลอมตัวเป็นพยาบาล คอยสอดส่องคนเข้าออก และจะเว้นระยะเข้าไปตรวจห้องผู้ป่วยของคุณหนูซูเป็นระยะ ๆ เพื่อความปลอดภัยและให้อาการป่วยทรงตัว"
"นอกจากนั้น ห้องว่างข้าง ๆ คุณหนูซู ผมก็ให้คนของเราเข้าไปพักอาศัยแล้ว ปลอมตัวเป็นคนป่วยกับญาติ"
"ส่วนพนักงานทำความสะอาดชั้นนี้ ก็เปลี่ยนเป็นคนของเราเรียบร้อย"
อาหลิวพูดจังหวะไม่เร่งไม่ช้า ถ้อยคำเปี่ยมไปด้วยท่าทีมั่นใจในชัยชนะ "ชั้นสิบห้านี้ทั้งในและนอกอยู่ในความควบคุมของเราหมด ไม่มีทางที่ใครจะมาทำร้ายคุณหนูซูได้แม้แต่เส้นผมเส้นเดียว"
เหมือนจะถูกพลังความมั่นใจของอาหลิวแผ่มาถึง เจียงเชอฟังจบ ความรู้สึกกังวลที่แขวนอยู่ในใจก็ผ่อนคลายลงไปไม่น้อย
เขายกมุมปากยิ้ม "ได้ ลำบากอาหลิวแล้ว ไว้กลับไปให้พ่อผมเพิ่มโบนัสให้หน่อย"
"คุณชายพูดเกินไปครับ นี่เป็นหน้าที่โดยตรงอยู่แล้ว"
อาหลิวเว้นไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังลังเล แต่สุดท้ายก็อดถามออกมาไม่ได้ "แต่คุณชาย ทำไมจู่ ๆ ถึงได้จัดขบวนใหญ่ขนาดนี้? หรือว่าได้รับข่าวอะไรมาหรือเปล่าครับ?"