"เจียงเชอ ฉัน...ฉันเหมือนว่านั่นมันมาแล้วนะ..."
สมองของเจียงเชอหยุดทำงานไปสองวิ... อะไรมาล่ะ?
สายตาของเขาทอดตามใบหน้าน้อยๆ ที่เต็มไปด้วยความมึนงงของซูชิงเหอลงไป มองไปที่มือที่กำลังกำชายกระโปรงแน่นของเธอ ก่อนจะค่อยๆ นึกขึ้นได้
ซูชิงเหอนี่...ประจำเดือนมาเหรอ?
เจียงเชอไม่เคยจัดการเรื่องแบบนี้มาก่อน สมองแทบไหม้ เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่รู้ว่าควรทำอะไร
เขารู้สึกว่าตัวเองน่าจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อปลอบซูชิงเหอ แต่บางทีอาจจะเป็นเพราะความตื่นเต้น ปากก็อ้าออกแล้ว แต่ไม่มีแม้แต่คำเดียวที่หลุดออกมา
ซูชิงเหอไม่ได้รับการตอบสนองจากเจียงเชอ ยิ่งทำให้เธอ panic มากขึ้นไปอีก น้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้น ขอโทษไม่หยุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและโทษตัวเอง
"ขะ...ขอโทษ...ขอโทษนะเจียงเชอ...ฉันทำชุดใหม่ที่เธอซื้อให้ฉันเปื้อน..."
"ฉันไม่ได้ตั้งใจ...ฉัน..."
ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ น้ำตาก็ไหลพรากๆ ราวกับการทำชุดเปื้อนเป็นความผิดที่ให้อภัยไม่ได้
เจียงเชอถูกน้ำตานั้นเรียกสติกลับมาได้ เขารีบเดินอ้อมไปข้างหลังซูชิงเหอ แล้วแอบมองไปที่ชายกระโปรงของเธอ
บนชุดเดรสสีขาวครีมมีรอยเลือดสีแดงเข้มจางๆ ปะปนอยู่ มันดูโดดเด่นผิดที่ผิดทางเมื่อเทียบกับสีรอบๆ
ถึงซูชิงเหอจะตั้งสติได้เร็ว แต่ก็ยังหนีไม่พ้น