เจียงเชอยังไม่ทันได้เอ่ยปากโต้กลับอะไร ก็รู้สึกว่ามือเล็กๆ ของซูชิงเหอที่เกาะแขนเขาไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย
เขาก้มหน้ามองหน้าสวยๆ ของซูชิงเหอด้วยความสงสัย
ไม่มองไม่เป็นไร พอสายตาปะทะเข้าเท่านั้นแหละ ก็พบว่าดวงตาของเธอแดงก่ำขึ้นมาเมื่อไหร่ไม่รู้ แก้มที่เมื่อครู่ยังมีสีชมพูจางๆ กลับซีดลงไปหน่อยนึง
เจียงเชองงไปชั่วขณะ ซูชิงเหอนี่เป็นอะไรไป?
อยู่ดีๆ หน้าก็เปลี่ยนสีเลย? เมื่อกี้ในห้างยังดูปกติอยู่ไม่ใช่เหรอ?
สมองเขาปั่นป่วนอย่างรวดเร็ว ทบทวนคำพูดของไป๋อวี่หนิงเมื่อครู่นี้ในใจอีกรอบ
“คราวที่แล้วเธอพามาไม่ใช่คนนี้นี่นา?”
“เปลี่ยนผู้หญิงเหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอ?”
เจียงเชอกลั้นน้ำลายลงคอด้วยความแทบไม่เชื่อหู คำตอบที่ดูเหลือเชื่อเกินจริงในสายตาเขาค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัว
ซูชิงเหอ……น้อยอกน้อยใจเราหรือเปล่า? เพราะหลินหว่านหว่าน?
พอตระหนักได้แบบนี้ เจียงเชอก็รู้สึกใจไม่สงบขึ้นมาทันที
ไม่ใช่สิ? ซูชิงเหอไม่ได้คิดอะไรกับเราจริงๆ หรอกนะ?
ถึงแม้เจียงเชอจะหวังว่าเรื่องนี้จะไม่เป็นความจริง แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ ตั้งแต่วันวานจนถึงตอนนี้ อาการหลายอย่างของซูชิงเหอแสดงออกชัดเจนว่าเธอมีความรู้สึกดีๆ กับเขาไม่ธรรมดา
ถึงจะไม่ใช่ความชอบก็ต้องไม่ใช่ความรู้สึกธรรมดาๆ แน่ๆ ยังไงก็แค่ความชอบที่ยังไม่เติบโตเต็มที่เท่านั้นแหละ
เจียงเชอจนใจจนต้องเกาหัวด้วยความฉุนเฉียว แล้วต่อไปเขาจะต้องทำตัวยังไงกับซูชิงเหอล่ะเนี่ย?
แกล้งทำเป็นไม่รู้?
เจียงเชอพูดอย่างตรงไปตรงมา เขาน่าจะทำเป็นไม่รู้ไม่ได้หรอก นอกจากว่าเขาจะสามารถแอคท่ามาตลอด 24 ชั่วโมงต่อวันต่อหน้าซูชิงเหอได้ถึงขั้นได้ออสการ์