"เฮ้ย——"
เจียงเชอสูดลมหายใจเย็นเข้าปอด มือหนึ่งกุมอก อีกมือรีบประคองร่างเล็กที่วิ่งชนเข้ามาอย่างมุทะลุไว้ "ซูชิงเหอ แกฝึกวิชาหัวเหล็กมาหรือไง? ชนเข้ามาแบบนี้ ฉันยังไม่ทันเป็นโรคหัวใจก็เกือบจะโดนแกชนให้เป็นแล้ว"
ซูชิงเหอก็หน้านิ่งไปเหมือนกัน หน้าผากแดงเป็นรอย แต่สองมือยังคงเกาะเสื้อข้างเอวของเจียงเชอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย หัวซุกอยู่ในอกเขาไปมา น้ำเสียงอู้อี้: "ใครใช้ให้แกเพิ่งมาทำให้ฉันตกใจล่ะ..."
"ฉันนั่นแหละเตือนแกไว้ก่อน เข้าใจไหม?"
เจียงเชอไม่มีอารมณ์ดีนัก ลูบหัวเธอแรง ๆ อย่างไม่เคารพทรง ทำให้ผมยาวสลวยของเธอกลายเป็นรังนกไปหมด "เอาล่ะ ปล่อยมือได้แล้ว ถ้ายังรัดอีกฉันจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว"
ซูชิงเหอก็ยอมปล่อยมืออย่างไม่เต็มใจนัก นั่งกลับลงที่ขอบเตียง สองมือวางบนเข่าอย่างว่าง่าย แต่บนใบหน้าเล็ก ๆ กลับซ่อนรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ ดูทะเล้นไปหมด
เจียงเชอมองเธอที่ดูไม่ค่อยมีค่าตัวแบบนั้น ความอึดอัดในใจก็สลายหายไปหมดแล้ว
ถึงแม้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตอนนี้จะยังไม่มีสถานะทางการ แต่หลังจากที่พูดคุยกันรู้เรื่องแล้ว การอยู่ด้วยกันกลับสบายใจกว่าตอนที่เคยลองเชิงกันอย่างระมัดระวังมาก่อนซะอีก
"นั่งให้เรียบร้อยอย่าขยับ ฉันต้องเขียนการบ้านจริง ๆ แล้ว"
หลังจากปลอบซูชิงเหอเสร็จ เจียงเชอก็หันกลับไป ดึงข้อสอบคณิตศาสตร์ที่ถูกปล่อยทิ้งไว้นานครึ่งวันกลับมาข้างหน้า