ก็ต้องเข้าใจได้ เพราะไป๋อวี่หนิงคือแพทย์ระดับผู้เชี่ยวชาญของโรงพยาบาลแห่งนี้
ต่อให้ไม่พูดถึงตำแหน่งนี้ เธอก็ยังเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลไป๋
ไป๋อวี่หนิงเป็นลูกสาวของอาสะใภ้ของเขา ตั้งแต่ที่อาสะใภ้แต่งเข้าตระกูลไป๋ ด้วยความช่วยเหลือของตระกูลเจียง ตระกูลไป๋ในเมืองหลินก็ค่อยๆ เติบโตจากตระกูลเล็กๆ ที่ไร้ชื่อเสียง กลายเป็นตระกูลชั้นสูงที่มีชื่อเสียงในสังคม
เพียงแต่ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา กิจการหลักของตระกูลเจียงได้ย้ายไปทางเมืองหลวง ตระกูลไป๋ขาดการสนับสนุนจากตระกูลเจียง ความเร็วในการพัฒนาก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้กระทบอำนาจต่อรองของตระกูลไป๋ในเมืองหลิน และในฐานะคุณหนูใหญ่ของตระกูลไป๋ ไป๋อวี่หนิงก็ไม่ใช่คนที่จะรู้สึกเกรงกลัวใครได้ง่ายๆ
เจียงเชอไม่ใช่คนโง่ คนที่ทำให้นางเกรงใจถึงขนาดนี้ได้ ต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาแน่นอน
"หืม?"
ไป๋อวี่หนิงมีชิ้นเนื้ออยู่ในปาก พึมพำตอบกลับมาอย่างไม่ชัดเจน ก่อนจะเงยหน้ามองเจียงเชอ
"เป็นอะไร? อยากรู้เหรอ?"
"ไม่เห็นต้องถามเลย"
เจียงเชอกลอกตา "แกดูตอนที่แกทำตัวเมื่อกี้สิ เหมือนหนูเจอแมวเลย ฉันจะไม่อยากรู้ได้ไง?"
"บ้าเหรอ! ใครหนูเจอแมว? ใช้คำอุปมาอุปไมยไม่เป็นก็อย่าใช้สิ"
ไป๋อวี่หนิงกลืนเนื้อในปากลงไป แล้วจ้องเขาด้วยสายตาดุๆ ก่อนจะหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดปาก
"พูดมาเลย อย่ามัวปิดบัง" เจียงเชอเคาะโต๊ะเพื่อเร่งเร้า
ไป๋อวี่หนิงส่งเสียงหึในลำคอ "ก็ไม่มีอะไรพิเศษหรอก แค่ลุงเกษียณธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น"