วันที่ 1 ตุลาคม วันชาติ
เจียงฉิงเซิงเห็นชื่อของเฉินหวยอวี่ในหนังสือพิมพ์ข่าวการเงินของเวินเฉิง
แผนการของวันนี้คือการไปหาคุณปู่ ทั้งครอบครัวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแต่เช้าตรู่
ชื่อ "เฉินหวยอวี่" นี้ ปรากฏขึ้นจากปากของเจียงเหยี่ยนจือ
เขาถือหนังสือพิมพ์เช้าอยู่ในมือ ความชื่นชมในน้ำเสียงชัดเจนเกินจะมองไม่เห็น
——“อย่าไปดูที่ลูกชายของผู้เฒ่าเฉินไม่เอาไหนเลย หลานชายของเขาอย่างเฉินหวยอวี่นี่สิถึงจะเก่งจริง”
มือที่เจียงฉิงเซิงกำแก้วนมอยู่ก็ออกแรงมากขึ้น หัวใจเต้นเร็วขึ้น
เจียงอวี๋ไป๋ขยับเข้าไปใกล้พ่อ อ่านข่าวในหนังสือพิมพ์อย่างรวดเร็ว
เขาพยักหน้าและพูดเสริมว่า "ได้ยินว่าโปรเจกต์ต่างประเทศนี่เขาผลักดันด้วยตัวเอง ทำได้สวยจริงๆ"
เจียงเหยี่ยนจือชี้ไปที่จุดหนึ่งในหนังสือพิมพ์แล้วพูดว่า "ใช่สิ ดูสิสื่อพวกนี้ชมเขาขึ้นฟ้าไปแล้ว"
ไม่กี่ปีก่อน ตระกูลเฉินประสบปัญหาตลาดตกต่ำอย่างหนัก เสียงวิจารณ์ในวงการมีมากขึ้นเรื่อยๆ
จนกระทั่งเฉินหวยอวี่เข้ามาในองค์กรในฐานะผู้สืบทอดรุ่นต่อไปเป็นครั้งแรก
ตอนแรก มีคนไม่ไว้ใจเขามากเกินไป
เด็กหนุ่มที่เพิ่งเริ่มต้น จะไปก่อคลื่นอะไรได้
จนกระทั่งโปรเจกต์ต่างๆ สำเร็จลุล่วงไปทีละอย่าง จนกระทั่งตระกูลเฉินเริ่มกลับมาอยู่บนเส้นทางขึ้นอีกครั้ง
กระแสก็เปลี่ยนไปในทันที
ทุกคนชื่นชมว่าเฉินหวยอวี่เป็นทายาทที่ผู้เฒ่าเฉินฝึกฝนมาด้วยตัวเองจริงๆ
ตั้งแต่เข้าสู่ตระกูลเฉินในปีสี่ เฉินหวยอวี่ก็ยุ่งมากทุกวัน
เสียงวิจารณ์จากภายนอก แรงกดดันจากคุณปู่ และกลุ่มผู้ถือหุ้นที่จ้องมองอย่างละโมบ