วันหยุดวันชาติสิ้นสุดลง เจียงฉิงเซิงกลับมาเรียนที่มหาวิทยาลัย
เฉินหวยอวี่ยังอยู่ต่างประเทศ ไม่ได้กลับมาเลย
ในช่วงเวลานี้ ทั้งสองคนคุยโทรศัพท์ข้ามวันข้ามคืนอยู่หลายครั้ง
เนื้อหาที่คุยไม่มากนัก เฉินหวยอวี่เองก็ไม่ใช่คนช่างพูด
เขาไม่บ่นให้เธอฟังว่างานที่ต่างประเทศเหนื่อยแค่ไหน และก็ไม่สนใจจะแบ่งปันเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน
เจียงฉิงเซิงถามอะไร เขาก็ตอบตามหน้าที่
เพิ่งถึงมหาวิทยาลัย เฉินหวยอวี่ก็ส่งข้อความมา ให้เธอว่างแล้วไปที่หยุนสุ่ยหย่าย่วน เขาส่งของขวัญให้เธอกลับมา
เจียงฉิงเซิงพิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ เพียงหนึ่งคำ:
[ได้]
แค่อ่านจากข้อความก็สัมผัสได้ว่า เธอไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย
ทำไมถึงไม่มีความสุขล่ะ
เพราะของขวัญพวกนั้น ล้วนเป็นผู้ช่วยส่วนตัวที่ติดตามเขาอยู่ตอนนี้เป็นคนเลือกซื้อ
ผู้ช่วยเป็นหญิงสาววัยเยาว์
แค่ดูจากของขวัญที่เธอเลือก เจียงฉิงเซิงก็แอบทึ่งในความสามารถในการทำงานของผู้ช่วยคนนี้
อุปกรณ์วาดรูปและสีน้ำหลายกล่องที่หาซื้อตามท้องตลาดไม่ได้แล้ว สิ่งที่ต้องใช้นั้นไม่ใช่แค่เงิน แต่ยังต้องใช้ความใส่ใจเป็นอย่างมาก
แต่เฉินหวยอวี่ไม่ใช่คนที่จะบอกเธอตรง ๆ ว่า “แฟนผมชอบวาดรูป” อยู่แล้ว
เธอต้องใช้ความคิดของตัวเองในการคาดเดาและซื้อหา
ของขวัญมากมายถูกกองไว้ในห้องเสื้อผ้าของอพาร์ตเมนต์
เจียงฉิงเซิงแกะทีละกล่องเหมือนแกะกล่องสุ่ม
มีทั้งเสื้อผ้าและกระเป๋า ทุกชิ้นไม่มีที่ติ
เธอแกะของขวัญหมดทุกกล่องแล้ว ถ่ายรูปรวมส่งให้เฉินหวยอวี่
เอสเอส: [ขึ้นเงินเดือนให้ผู้ช่วยเธอได้แล้ว รู้ใจผู้หญิงจริง ๆ]