ท้องฟ้าเริ่มสาง แสงสีส้มแดงเรื่อลอดผ่านช่องม่านบางๆ ส่องเข้ามาในห้อง
เฉินหวยอวี่ตื่นขึ้นมาในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย
เขานวดขมับที่ยังปวดตื้อ มองสำรวจรอบๆ ห้อง
เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ ความเมาค้างยังไม่หายดี
——“ตื่นแล้วเหรอ เฉินเสี่ยว”
ตวนจื้อเยว่ปรากฏตัวขึ้น พิงกรอบประตู สายตากวนๆ ขึ้นคิ้วใส่เขา
เฉินหวยอวี่ขมวดคิ้ว “นี่บ้านนายเหรอ”
“ก็แน่นอน” ตวนจื้อเยว่พูดประชด “ไม่ใช่ที่นี่จะให้เป็นที่ไหนได้ ยังไงก็ไม่ใช่บ้านเจียงฉิงเซิงหรอก เธอไม่สนใจนายอยู่แล้ว”
เฉินหวยอวี่รู้สึกว่าหลังฟังเขาพูดจบ ปวดหัวหนักขึ้นกว่าเดิม
โดนโกรธเข้าให้จริงๆ...
“ทำไมฉันมาอยู่บ้านนายได้”
ตวนจื้อเยว่คิดว่านี่เป็นคำถามที่ไร้สาระ ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
“เมื่อคืนนายเมาจนไม่รู้เรื่อง พวกเราไม่รู้รหัสบ้านนาย เลยต้องหามนายมาที่นี่”
“แล้วก็ ค่าเหล้าเมื่อคืนฉันออกไปก่อนนะ อย่าลืมจ่ายคืน”
เฉินหวยอวี่ปลดกระดุมเสื้อ แล้วเปิดตู้เสื้อผ้าของตวนจื้อเยว่
“ขอยืมเสื้อนายตัวนึง”
สิ่งที่เห็นคือเสื้อผ้าแฟชั่นหลากสีสันสุดแสบ
วินาทีถัดมา เขาก็ปิดประตูตู้ลงอย่างไม่ลังเล
สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ ถอนคำพูดเดิมออกไป
“ช่างเถอะ ไม่เอาแล้ว”
ตวนจื้อเยว่จับได้ถึงสีหน้ารังเกียจนั้นทันที พูดอย่างไม่พอใจ
“นายหมายความว่าไง ไม่เห็นคุณค่าเสื้อเทรนด์ของฉันเหรอ!”
เฉินหวยอวี่ตอบสั้นๆ เย็นชา “อือ”
ตวนจื้อเยว่ยังไม่ทันได้โกรธ ก็ได้ยินน้ำเสียงแบบออกคำสั่ง