แผนเดิมของเจียงฉิงเซิงคือขับรถคันใหม่ที่เจียงอวี๋ไป๋ซื้อให้ไปรับเฉินหวยอวี่ที่อาคารเฉิน
ความคิดสวยหรอ แต่ความจริงช่างโหดร้าย
อย่างแรก อาคารเฉินอยู่ไกลจากบ้านตระกูลเจียงมาก ฝีมือขับรถของเจียงฉิงเซิงยังไม่เก่งพอ
แต่ที่สำคัญที่สุดคือเฉินหวยอวี่ไม่อยากเจอเธอที่ใต้ตึกบริษัท กลัวพนักงานคนอื่นจะเห็น
สุดท้ายเฉินหวยอวี่ก็ขับรถมาที่หน้าบ้านพักของตระกูลเจียงเพื่อรับเธอเอง
ระหว่างทาง สองคนเลือกถนนสายหนึ่งที่รถไม่พลุกพล่าน จากนั้นคนขับก็เปลี่ยนเป็นเจียงฉิงเซิง
รถคันนี้เป็นของเฉินหวยอวี่ เธอจึงรู้สึกเกร็งๆ ตอนจับพวงมาลัย
คิดในใจว่าถ้าชนหรือเฉี่ยวรถของเขาเข้า เธอคงกลายเป็น “คนบาป” ไปแล้ว...
แต่เฉินหวยอวี่ไม่เคยเห็นตอนที่เจียงฉิงเซิงฝึกขับรถมาก่อน
เขารู้แค่ว่าเธอผ่านตั้งแต่ข้อหนึ่งถึงข้อสี่ได้ในครั้งเดียว ฟังดูน่าเชื่อถือมาก
อีกอย่าง ความประทับใจแรกที่เจียงฉิงเซิงมอบให้ใครต่อใครนั้นดีเสมอ
ฉลาดปราดเปรื่อง ทำอะไรก็สำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ
ดูเหมือนจะหาข้อบกพร่องในตัวเธอไม่เจอเลยสักอย่าง
เจียงฉิงเซิงมองเฉินหวยอวี่ด้วยสีหน้าละมุนละม่อมแล้วถามว่า “ฉันจะออกตัวแล้ว มีอะไรจะกำชับฉันไหม?”
เฉินหวยอวี่รัดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย ฟังคำพูดพวกนี้แล้วงงไปหมด
“จะกำชับอะไร ขับเลยสิ”
พอออกตัว ชายหนุ่มที่เมื่อครู่ยังนั่งนิ่งๆ อยู่ที่เบาะข้างคนขับก็รู้สึกถึงแรงดันที่แผ่นหลังอย่างรุนแรง
แรงเฉื่อยทำให้ทั้งตัวเขาถูกดันไปข้างหน้า
วินาทีถัดมา รถพุ่งออกไปอย่างทรงพลัง